Koszt produkcji żywności przetworzonej: dziesięć pozycji w kolejności produkcji

Ten tekst rozkłada koszt wyrobu spożywczego zgodnie z rzeczywistą kolejnością w zakładzie i obejmuje dziesięć pozycji. Nie podpowiada temperatury obróbki ani długości przydatności — to wyznaczają receptura, urządzenia i Wasze zasady bezpieczeństwa żywności.

Przetwórstwo spożywcze różni się strukturalnie od pięciu poprzednich branż: surowiec traci masę na każdym etapie, a etapy mnożą się przez siebie. Pojedynczy współczynnik strat tego nie opisze, więc pierwszą czynnością jest zebranie całego łańcucha w jedną liczbę.

Trzy rzeczy, którymi przetwórstwo spożywcze wyraźnie się różni

Straty tworzą łańcuch. Surowiec traci przy obróbce wstępnej, potem przy gotowaniu lub suszeniu, potem przy porcjowaniu. Każdy etap ma swój współczynnik i wszystkie mnożą się, a nie sumują.

Jednostka zakupu różni się od jednostki sprzedaży. Kupujesz kilogramy surowca, a sprzedajesz kilogramy wyrobu gotowego albo opakowania. Odległość między nimi to dokładnie ten łańcuch strat.

Mycie linii wyznacza bezpieczeństwo żywności, a nie technika. To obowiązek, a nie czynność do dowolnego usprawniania — więc wchodzi do tabeli jako koszt zdarzeniowy, tak jak płyta drukowa w poligrafii.

Łańcuch operacji

1. Surowiec do magazynu — kontrola jakości, ważenie, przyjęcie do chłodni, jeśli trzeba.
2. Obróbka wstępna — mycie, obieranie, odkostnianie, odgławianie, sortowanie. Pierwsza utrata masy.
3. Ważenie i mieszanie według receptury.
4. Obróbka termiczna — gotowanie, parowanie, smażenie, suszenie. Druga utrata masy, zwykle największa.
5. Studzenie, porcjowanie, formowanie. Trzecia utrata masy.
6. Kontrola jakości i kontrola ciał obcych.
7. Pakowanie, etykietowanie, nadruk terminu przydatności.
8. Sterylizacja albo mrożenie, jeśli proces to przewiduje.
9. Przyjęcie do magazynu wyrobów gotowych i wysyłka — najczęściej w chłodzie przez całą drogę.
10. Mycie linii przed kolejną partią.

Krok 10 to jedyny krok w całym łańcuchu, który nie wytwarza żadnego wyrobu, a mimo to zużywa ludzi, wodę, chemię i czas maszyn. Jest kosztem zdarzeniowym i najczęściej wypada z tabeli.

Dziesięć pozycji w kolejności przechodzenia przez zakład

1. Materiał — surowiec, dodatki, przyprawy

Największa pozycja przy niemal każdym wyrobie spożywczym. Sedno: wpisać trzeba masę surowca ZAKUPIONEGO na jednostkę wyrobu gotowego, a nie masę zawartą w wyrobie.

Skąd wziąć liczbę: masa surowca faktycznie wydanego na partię podzielona przez liczbę wyrobów gotowych faktycznie uzyskanych z tej partii. Ta liczba zawiera automatycznie cały łańcuch strat i da się ją uzgodnić z dokumentem magazynowym — inaczej niż wartość teoretyczna z receptury.

Dodatki, przyprawy, aromaty i konserwanty wpisz w osobnych wierszach: tanie na jednostkę, ale liczne, a zniknięcie całej grupy zdarza się często.

2. Maszyny

Mieszalniki, krajalnice, kotły warzelne, suszarnie, autoklawy, maszyny pakujące, układ chłodniczy. Liczone jak w każdej branży: amortyzacja albo najem, plus utrzymanie ruchu, prąd, para, woda, powierzchnia — podzielone przez godziny faktycznej produkcji.

Różnica: układ chłodniczy pracuje także wtedy, gdy nie ma produkcji. Nie zależy od wielkości produkcji, więc nie należy wpychać go do stawki godzinowej linii — należy do kosztów wydziałowych.

3. Robocizna

Obróbka wstępna, obsługa maszyn, pakowanie, kontrola i mycie linii. Ta branża ma bardzo wysoki udział pracy ręcznej przy obróbce wstępnej i przy pakowaniu.

Robocizna mycia to koszt zdarzeniowy, a nie zależny od wielkości produkcji. Wpisanie jej razem z robocizną produkcyjną sprawia, że małe partie wyglądają taniej — dokładnie ta sama pułapka co przygotowanie maszyny w poligrafii.

4. Narzędzia — to, co się zużywa i to, co jednorazowe

Noże, ostrza krajalnic, formy, sita, rękawice, czepki, maseczki, ścierki. Dwie różne grupy o dwóch mianownikach:

• Zużywające się z produkcją — noże, ostrza, formy: cena podzielona przez liczbę jednostek przed wymianą albo ostrzeniem.
• Jednorazowe na zmianę albo na osobę — rękawice, czepki, maseczki: podzielone przez produkcję tej zmiany.

5. Braki — wyroby niezgodne i wyroby przeterminowane

Dwa różne źródła, a ta branża jako jedyna w zbiorze ma to drugie:

Połączenie obu zaciera przyczynę: jedno jest problemem linii, drugie problemem prognozy i rotacji zapasu. Rozwiązuje się je zupełnie inaczej.

Odróżnij dalej od strat przetwórczych: masa tracona przy gotowaniu albo porcjowaniu nie jest brakiem — to natura procesu, a ona jest już zawarta w zużyciu surowca. Wpisanie jej tutaj po raz drugi to liczenie podwójne.

6. Poprawki

Ponowne pakowanie z powodu wadliwego opakowania albo błędnej etykiety, ponowne mieszanie partii niespełniającej wymagań, wymiana etykiet z terminem. Wyrób zostaje, ale pochłania dodatkową robociznę, a czasem dodatkowe opakowanie.

W żywności poprawki mają granicę, której nie mają inne branże: wiele wyrobów wolno przerabiać tylko w określonym oknie czasowym. Jeśli Twój proces ma taką granicę, napisz o niej w opisie mechanizmu, bo wpływa na to, jak inni mogą wykorzystać Twoje zgłoszenie.

7. Kooperacja

Sterylizacja zlecona, mrożenie zlecone, suszenie zlecone, druk opakowań, badania laboratoryjne na zewnątrz. Weź kwotę z faktury i przelicz na jedną jednostkę wyrobu.

Koszt badań to koszt zdarzeniowy — jedna próbka na partię albo na okres, niezależnie od wielkości partii. Wpisz w polu kosztów stałych partii, a nie rozkładaj równomiernie na wielkość produkcji.

8. Opakowania

Worki, tacki, puszki, folie laminowane, etykiety, wieczka, kartony, folia stretch. Udział opakowań w branży spożywczej jest wysoki, bo opakowanie musi jeszcze chronić i nieść wymagane prawem informacje.

9. Transport

Fracht do klienta, a przy wyrobach chłodzonych transport chłodniczy jest wyraźnie droższy niż zwykły. Przelicz na jednostkę według liczby jednostek faktycznie przewożonych jednym kursem.

Wyroby chłodzone mają dodatkowo straty w drodze — towar odrzucony przy dostawie z powodu niezachowanej temperatury. To koszt transportu, a nie brak produkcyjny.

10. Koszty wydziałowe

Amortyzacja budynków, stale pracujący układ chłodniczy, oczyszczanie ścieków, zwalczanie szkodników, koszt utrzymania certyfikacji bezpieczeństwa żywności, wynagrodzenia mistrza i działu jakości, magazyn surowców i magazyn wyrobów gotowych.

Ta branża ma dwie pozycje kosztów ogólnych, których nie mają inne: utrzymanie certyfikacji i kontrolę środowiska produkcyjnego. Obie są obowiązkowe i nie zależą od wielkości produkcji.

Jak liczy Costdown

Wypełniasz dwie kolumny dla tych samych dziesięciu pozycji: STAN OBECNY i PO USPRAWNIENIU. System sumuje każdą kolumnę do kosztu miesięcznego, bierze różnicę, a potem dzieli nakład inwestycyjny przez tę kwotę.

W przetwórstwie spożywczym dwa pola decydują o dokładności najmocniej: wydajność surowca, w której zebrany jest cały łańcuch strat, oraz koszty stałe partii obejmujące mycie i badania.

Dowody z zapisów, które już są

• Dokument wydania surowca i dokument przyjęcia wyrobu gotowego z tej samej partii — te dwie liczby dają rzeczywistą wydajność.
• Karta partii produkcyjnej — wymagana przepisami bezpieczeństwa żywności i najlepsze źródło danych, którego wiele zakładów jeszcze nie używa do kalkulacji.
• Książka mycia linii — liczba zdarzeń i czas każdego z nich.
• Protokoły utylizacji wyrobów przeterminowanych.
• Faktury za badania laboratoryjne.

Dziesięć punktów do sprawdzenia przed publikacją

1. Czy zużycie surowca liczone jest według kilogramów ZAKUPIONYCH, czy według kilogramów zawartych w wyrobie?
2. Czy łańcuch strat zebrano przez wszystkie etapy?
3. Czy straty przetwórcze nie zostały wpisane powtórnie w pozycji braków? To liczenie podwójne.
4. Czy wyroby przeterminowane nie zostały połączone z niezgodnymi? Rozwiązuje się je inaczej.
5. Czy robocizna mycia jest wprowadzona zdarzeniowo, czy zmieszana z robocizną produkcyjną?
6. Czy koszty badań są wprowadzone na partię, czy rozłożone równomiernie na produkcję?
7. Czy układ chłodniczy nie został wpisany do stawki godzinowej linii?
8. Czy policzono jednorazową odzież ochronną?
9. Czy przy opakowaniach wpisano liczbę jednostek wyrobu w jednostce opakowania? Puste pole zawyża koszt wielokrotnie.
10. Czy kolumna «po usprawnieniu» jest kompletna? Puste pola liczą się jako 0.