ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก

วิธีใช้งาน Costdown

Costdown คือที่ที่คุณบันทึกโครงการลดต้นทุนออกมาเป็นตัวเลข แล้วนำไปเทียบกับโรงงานอื่นในประเทศเดียวกัน สองหัวข้อแรกจะพาคุณทำสิ่งนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนที่เหลือเป็นเรื่องที่ดูจากหน้าจอเองไม่ออก — อ่านตอนที่ต้องใช้ ไม่ต้องอ่านก่อนเริ่ม ทุกช่องกรอกยังมีคำอธิบายของตัวเองอยู่ตรงนั้นด้วย ดูหัวข้อ “เครื่องหมาย ? ข้างแต่ละช่อง”

เริ่มตรงไหนดี

ขึ้นกับว่าคุณเข้ามาทำอะไร มีสามทางเข้า ไม่มีลำดับก่อนหลัง

สิ่งที่คุณอยากทำไปที่สิ่งที่ต้องมีก่อน
ลองคำนวณว่าการปรับปรุงหนึ่งจะลดได้เท่าไร โดยยังไม่เผยแพร่อะไรเลยIntelligence → เครื่องคำนวณไม่ต้องมีอะไร ใช้ได้โดยไม่ต้องมีบัญชี และไม่เก็บข้อมูลที่คุณกรอก
บันทึกการปรับปรุงที่ทำไปแล้ว ให้คนอื่นเห็นและเทียบได้Workspace → เขียนข้อเสนอตัวเลขต้นทุนก่อนและหลัง และวิธีที่คุณวัดสองตัวเลขนั้น
ดูว่าคนในอุตสาหกรรมเดียวกันทำอะไรกันบ้างDiscover → โครงการไม่ต้องมีอะไร

เครื่องคำนวณกับหน้าเขียนข้อเสนอใช้สูตรชุดเดียวกัน ตัวเลขที่คุณลองในเครื่องคำนวณจึงออกมาเท่าเดิมเมื่อทำเป็นข้อเสนอ

เขียนข้อเสนอตั้งแต่ต้นจนจบ

ลำดับข้างล่างคือลำดับช่องจริงในหน้าเขียนข้อเสนอ ก่อนเปิดหน้านั้น มีห้าอย่างที่ควรมีติดมือ ไม่มีก็เขียนได้ แต่ข้อเสนอจะค้างอยู่ที่ระดับความน่าเชื่อถือต่ำ

  • ต้นทุนก่อนและหลัง แยกตามหมวด ไม่ใช่ยอดรวมก้อนเดียว
  • วิธีที่คุณวัดสองตัวเลขนั้น: นับมือ บันทึกกะ รายงานการผลิต ใบแจ้งหนี้
  • ปริมาณต่อเดือน จำนวนวันทำงาน จำนวนกะต่อวัน ชั่วโมงต่อกะ — ระบบต้องใช้เพื่อลดต้นทุนลงมาเป็นต่อชิ้น
  • เงินที่ลงทุนไปแล้ว ถ้ามี ถ้าไม่มี ให้ติ๊ก “ข้อเสนอนี้ไม่ต้องลงทุน”
  • ชื่อเครื่องจักร รหัสวัสดุ รุ่นที่เจาะจง — ยิ่งเจาะจง คนอ่านยิ่งเทียบกับหน้างานของตัวเองได้
ขั้นสิ่งที่ทำสิ่งที่ได้หลังจากนั้น
1ไปที่ Workspace → เขียนข้อเสนอ พิมพ์ชื่อเรื่องและเลือกอุตสาหกรรมช่องบังคับสองช่องเสร็จแล้ว การเลือกอุตสาหกรรมคือสิ่งที่ทำให้ช่องข้างล่างเสนอเครื่องจักรและวัสดุที่ถูกต้อง
2เลือกกระบวนการ ชนิด KPI หลัก และระดับความยากสามอย่างนี้กำหนดว่าข้อเสนอของคุณไปอยู่กลุ่มเปรียบเทียบไหน เว้นว่างก็ยังบันทึกได้ แต่จะไม่เข้าการจัดอันดับ
3เขียนเนื้อหาโดยละเอียด แล้วเขียนช่องคำอธิบายสามช่อง: ปัญหา กลไก และบทสรุปสั้นนี่คือส่วนที่คนอ่านเห็นก่อน เขียนบทสรุปให้เป็นคำตอบ ไม่ใช่พาดหัว
4ไปที่ตารางต้นทุน แต่ละหมวดที่เกี่ยวข้อง กด “+ เพิ่มแถว” แล้วกรอกคอลัมน์ก่อนและหลังแผงด้านขวาจะแสดงยอดรวมและเปอร์เซ็นต์ที่ลดได้ทันที และอัปเดตขณะพิมพ์ — ไม่มีปุ่มคำนวณให้กด
5กรอกเงื่อนไขการนำไปใช้และความเสี่ยงสองช่องนี้แยกข้อเสนอที่ใช้ได้จริงออกจากการอวด คนอ่านต้องรู้ว่าการปรับปรุงของคุณ “ใช้ไม่ได้” ที่ไหน
6กรอกว่าผลลัพธ์ถูกตรวจสอบอย่างไร และวิธีวัดช่องนี้เป็นตัวกำหนดระดับความน่าเชื่อถือ ให้เจาะจง: วัดอะไร ด้วยอะไร เทียบกับอะไร ใครเป็นคนรับรอง
7เลือกว่าเป็นเงินที่ประหยัดได้จริง หรือการเลี่ยงต้นทุนที่จะเพิ่ม ถ้าไม่แน่ใจให้เว้นว่างคนอ่านจะรู้ว่าตัวเลขของคุณไปถึงใบแจ้งหนี้หรือไม่
8กรอกเงินลงทุนและระยะเวลาดำเนินการ หรือติ๊กช่องไม่ต้องลงทุนระบบคำนวณจำนวนเดือนคืนทุนให้เอง คุณไม่ต้องคิดเอง
9กดบันทึกข้อเสนอจะไปอยู่ใน “ข้อเสนอของฉัน” จากนั้นทุกครั้งที่แก้ตัวเลขที่ประหยัดได้ ระบบจะบันทึกค่าเดิม ค่าใหม่ และเวลา

เรื่องคอลัมน์ก่อนและหลัง: ก่อนคือสภาพปัจจุบัน หลังคือเมื่อการปรับปรุงเข้าที่แล้ว หมวดใดที่การปรับปรุงไม่ได้ไปแตะ ให้เว้นว่างทั้งสองคอลัมน์ — อย่าคัดตัวเลขก่อนไปใส่ช่องหลังเพื่อให้เต็ม เพราะนั่นเท่ากับคุณกล่าวอ้างถึงหมวดที่การปรับปรุงไม่เกี่ยวข้องด้วยเลย

แผงที่ชื่อ “สิ่งที่ระบบอ่านได้จากตัวเลขของคุณ” อยู่คอลัมน์ขวาและทำงานขณะที่คุณพิมพ์ ไม่ใช่หลังบันทึก มันชี้สิ่งที่สังเกตเองยาก: แถวที่แทบไม่มีผล หมวดที่ผิดขนาดไปจากหมวดอื่นมาก จุดที่กรอกข้างเดียวแล้วเว้นอีกข้าง อ่านมันระหว่างพิมพ์มีค่ากว่ามาอ่านตอนกรอกครบสี่สิบแถวแล้วมาก

ถ้ายังไม่พร้อมเผยแพร่อะไร ให้ใช้ Intelligence → เครื่องคำนวณ: สูตรเดียวกัน ไม่ต้องมีบัญชี ไม่เก็บอะไรไว้ ลองตัวเลขที่นั่นก่อน แล้วค่อยย้ายมาเขียนข้อเสนอทีหลังก็ได้

สิบหมวดต้นทุน

ต้นทุนแบ่งเป็นสิบหมวด คุณไม่จำเป็นต้องกรอกครบทั้งสิบ กรอกเฉพาะหมวดที่การปรับปรุงของคุณไปแตะจริง ๆ

หมวดกรอกเมื่อ
ค่าแรงมีคนใช้เวลากับตัวสินค้า: เดินเครื่อง ประกอบ ตรวจ ตั้งเครื่อง
ค่าเครื่องจักรเครื่องจักรทำงาน: ค่าเสื่อม ค่าไฟ ค่าบำรุงรักษา เวลาเครื่องที่ถูกใช้ไป
ค่าวัสดุวัสดุที่เข้าไปอยู่ในตัวสินค้า
ของเสียวัสดุหรือสินค้าที่ทิ้งไป
วัสดุสิ้นเปลืองเครื่องมือ ดอกสว่าน หินเจียร น้ำมันตัดกลึง — ของที่สึกแล้วต้องเปลี่ยน
งานจ้างนอกขั้นตอนที่ให้ผู้รับจ้างภายนอกทำ
งานแก้ของเสียที่ซ่อมให้ผ่าน แทนที่จะทิ้ง
บรรจุภัณฑ์กล่อง ถาด ฟิล์ม วัสดุกันกระแทก
ค่าขนส่งค่าขนส่งที่ผูกกับสินค้าตัวนี้
ค่าโสหุ้ยโรงงานส่วนที่บัญชีปันมาให้สินค้าอยู่แล้ว บวกเป็นรายเดือน ไม่ใช่คูณด้วยปริมาณ

เว้นว่างไม่ได้แปลว่าศูนย์

นี่คือจุดที่พลาดง่ายที่สุด และเมื่อพลาดแล้ว มันให้ตัวเลขต้นทุนที่ผิดซึ่งหน้าตาเหมือนตัวเลขที่ถูกทุกประการ

ช่องว่างแปลว่าคุณ “ยังไม่ได้ระบุ” ไม่ได้แปลว่าคุณยืนยันว่าหมวดนั้นเป็นศูนย์ ระบบแยกสองสถานะนี้ออกจากกันและแสดงผลต่างกัน ถ้าคุณตั้งใจจะบอกว่า “อันนี้ไม่มีต้นทุน” ให้พิมพ์ 0 — นั่นคือการยืนยัน และไม่เหมือนกับการเว้นว่าง

เหตุผลคือ ข้อเสนอที่เว้นว่างไปครึ่งหนึ่งของหมวด ก็ยังให้เปอร์เซ็นต์ประหยัดที่ดูดีมากอยู่ดี ถ้าเว้นว่างถูกนับเป็นศูนย์ จะไม่มีใครแยกออกระหว่าง “การปรับปรุงนี้ประหยัดได้จริงเยอะ” กับ “คนเขียนกรอกไปแค่ครึ่งเดียว”

เงินที่ประหยัดได้จริง กับการเลี่ยงต้นทุน

สองอย่างนี้ดูเหมือนกันบนกระดาษ แต่แสดงผลในบัญชีต่างกัน ข้อเสนอทุกฉบับจึงควรระบุว่าเป็นแบบไหน

  • เงินที่ประหยัดได้จริง: หลังปรับปรุง จำนวนเงินที่จ่ายจริงต่อเดือนลดลงเทียบกับที่จ่ายอยู่วันนี้ ค่าไฟเดือนละ 50 ล้าน เปลี่ยนมอเตอร์แล้วเหลือ 42 ล้าน บิลเดือนหน้าลดลง 8 ล้าน
  • การเลี่ยงต้นทุน: เงินที่จ่ายไม่ได้ลดลง เพียงแต่ไม่ขึ้นอย่างที่มันจะขึ้น ผู้ขายแจ้งขึ้นราคาจาก 50 ล้านเป็น 55 ล้าน คุณเจรจาใหม่และเปลี่ยนวัสดุจนคุมไว้ที่ 50 ล้าน — บิลยังเป็น 50 ล้านเท่าเดิม และบัญชีไม่เห็นอะไรลดลง

ถ้าไม่แน่ใจให้เว้นว่าง เว้นว่างแปลว่า “ยังไม่ได้ระบุ” แต่การเดาคือการระบุสิ่งที่ไม่จริง และคนอ่านที่อยู่ในวงการจะดูออก

สี่ระดับความน่าเชื่อถือ

ทุกข้อเสนอมีระดับความน่าเชื่อถือกำกับ ระบบคำนวณระดับนี้ใหม่จากหลักฐานที่มีอยู่จริง — ไม่ใช่ป้ายที่คุณเลือกเอง และเขียนยาวขึ้นก็ไม่ทำให้ระดับสูงขึ้น

ระดับหมายความว่า
ยังไม่ตรวจสอบตัวเลขคำนวณโดยผู้เขียน ไม่มีหลักฐานการวัด
มีหลักฐานของตนเองตัวเลขครบถ้วน และผู้เขียนระบุว่าวัดมาอย่างไร
คู่กรณียืนยันแล้วมีโรงงานนำไปใช้จริง และตกลงตัวเลขจริงร่วมกัน
แพลตฟอร์มตรวจสอบแล้วบุคคลที่สามอิสระตรวจสอบและสรุปว่าเป็นจริง

ช่อง “ตรวจสอบผลอย่างไร” เป็นช่องสำคัญที่สุดเวลาเขียนข้อเสนอ ข้อความคลุมเครืออย่าง “เราเห็นว่าลดลงชัดเจน” จะทำให้ข้อเสนอค้างที่ระดับต่ำสุดและหลุดจากการจัดอันดับ ไม่ว่าตัวเลขจะดีแค่ไหน ข้อความที่เจาะจง — วัดอะไร ด้วยอะไร เทียบกับอะไร ใครรับรอง — จะยกระดับขึ้น

จำนวนโพสต์ไม่เคยถูกนับในการจัดอันดับ แม้แต่ตอนคะแนนเท่ากันก็ไม่ใช้เป็นเกณฑ์รอง โพสต์มากไม่ได้ทำให้อยู่สูงขึ้น

เทียบกับโรงงานอื่น

การจัดอันดับและการเปรียบเทียบเกิดขึ้นภายในประเทศเดียวกันเท่านั้น การปรับปรุงที่ลดได้ 20% ในเวียดนามกับที่ลดได้ 20% ในเยอรมนี เทียบกันตรง ๆ ไม่ได้ เพราะค่าแรง ค่าไฟ และราคาวัสดุห่างกันเกินไป

ด้วยเหตุนี้ การเปรียบเทียบจึงวัดเป็นเปอร์เซ็นต์และจำนวนเดือนคืนทุน ไม่ใช่จำนวนเงินสัมบูรณ์ อัตราแลกเปลี่ยนถูกดึงค่าจริงตอนบันทึกแล้วตรึงไว้ ข้อเสนอเก่าจึงไม่เปลี่ยนความหมายเมื่ออัตราขยับ

จับกลุ่มกับเพื่อนร่วมงาน

เพื่อนร่วมงานจากบริษัทเดียวกันถูกจัดกลุ่มด้วยรหัสเข้าร่วมแบบสุ่ม ไม่ใช่ด้วยการระบุชื่อนายจ้าง คุณสร้างรหัส ส่งให้เพื่อนร่วมงาน ใครกรอกรหัสนั้นก็เข้ากลุ่มเดียวกัน — ทำให้แชร์รหัสวัสดุภายในและรวมตัวเลขกันได้ โดยไม่ต้องบอกว่าทำงานที่ไหน

รหัสจะแสดงครั้งเดียวตอนสร้าง และไม่ถูกเก็บในรูปแบบที่อ่านได้ ถ้าทำหาย ไม่มีใครกู้คืนได้ รวมถึงผู้ดูแลระบบ — ให้สร้างใหม่และยกเลิกอันเก่า

เมื่อมีคนนำการปรับปรุงของคุณไปใช้

ข้อเสนอหนึ่งสามารถกลายเป็นโครงการที่มีสองฝ่าย: ฝ่ายที่เสนอการปรับปรุง กับฝ่ายที่นำไปใช้ ฝ่ายที่นำไปใช้จะส่งตัวเลขจริงเข้ามาภายหลัง อีกฝ่ายตรวจและยืนยัน เมื่อทั้งสองฝ่ายเห็นตรงกันเท่านั้น ผลลัพธ์จึงถูกบันทึกว่าตรวจสอบแล้ว

นั่นคือสิ่งที่ตารางคำนวณให้ไม่ได้: ตัวเลขที่มีอีกคนหนึ่ง ที่โรงงานอื่น ยอมลงชื่อกำกับด้วย

เครื่องหมาย ? ข้างแต่ละช่อง

เกือบทุกช่องกรอกมีเครื่องหมาย ? อยู่ข้าง ๆ กดแล้วจะเปิดคำอธิบายของช่องนั้น และทุกคำอธิบายตอบสี่คำถาม: มันคืออะไร กรอกเมื่อไรและไม่กรอกเมื่อไร ตัวอย่างที่มีตัวเลขจริง และช่องนี้ครอบคลุมสถานการณ์อะไรอีกบ้างนอกเหนือจากชื่อของมัน

ข้อที่สี่คุ้มค่าอ่านที่สุด ชื่อช่องคือชื่อที่สั้นที่สุด ไม่ใช่ชื่อที่ครบที่สุด — เห็น “น้ำหนัก (กก.)” แล้วคิดว่าใช้กับโลหะเท่านั้น เท่ากับข้ามหมวดวัสดุทั้งหมวดไปเลย ถ้าคุณทำงานพลาสติก สิ่งทอ หรือไม้

ช่องไหนมีสูตร คำอธิบายจะให้สูตรและแหล่งที่มาของสูตรนั้น

ทำไมไม่ใช้ Excel ไปเลย

เป็นคำถามที่สมเหตุสมผล เพราะ Excel พิมพ์เร็วกว่า จัดหน้าอิสระกว่า และทำงานออฟไลน์ได้ Costdown ไม่ได้พยายามเอาชนะในสามข้อนั้นเลย

มีห้าอย่างที่ตารางคำนวณทำไม่ได้ และห้าอย่างนั้นคือเหตุผลทั้งหมดที่ Costdown มีอยู่

  • ใช้คลังวัสดุ เครื่องจักร และกระบวนการร่วมกันชุดเดียว — แทนที่ต่างคนต่างพิมพ์ชื่อสิ่งเดียวกันคนละแบบ แล้วสุดท้ายบวกกันไม่ได้
  • เห็นตัวเลขจากโรงงานอื่นในอุตสาหกรรมเดียวกันและประเทศเดียวกัน
  • ให้คู่กรณีที่นำการปรับปรุงของคุณไปใช้จริง เป็นคนยืนยันตัวเลขจริงด้วยตัวเอง
  • เก็บประวัติการแก้ไขที่ลบไม่ได้: แก้ตัวเลขที่ประหยัดได้เมื่อไร ระบบบันทึกค่าเดิม ค่าใหม่ บัญชีที่แก้ และเวลา
  • ใช้สูตรเดียวกันทั้งองค์กร — ไม่มีสองไฟล์ให้สองคำตอบแล้วเถียงกันว่าอันไหนถูก

ถ้างานตรงหน้าคุณไม่ต้องใช้ห้าอย่างนี้เลย Excel เร็วกว่าจริง และเราขอบอกตรง ๆ แบบนั้นดีกว่า

เมื่อบางอย่างไม่ตรงกับที่เขียนไว้

ถ้ามีอะไรในระบบทำงานต่างจากที่หน้านี้อธิบาย นั่นเป็นความผิดของเรา ไม่ใช่ของคุณ — โปรดแจ้งเราผ่านติดต่อเรา ข้อความจะถูกบันทึกและได้เลขที่เรื่องทันที คำขอของคุณจึงไม่หายไปไหน

คู่มือแยกตามอุตสาหกรรม

เขียนแยกตามอุตสาหกรรมแทนที่จะพูดรวม ๆ วิธีแยกต้นทุน จุดที่มักผิด และตัวเลขที่มีอยู่แล้วในโรงงานของคุณ

ใช้ร่วมกันทุกอุตสาหกรรม

งานกลึงกัด CNC และเครื่องกลความละเอียดสูง

งานโลหะแผ่น: ตัดเลเซอร์และพับ

สิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม

ฉีดพลาสติกและยาง

เฟอร์นิเจอร์และงานไม้

งานพิมพ์และบรรจุภัณฑ์

แปรรูปอาหาร

อิเล็กทรอนิกส์และ PCBA

สร้างเครื่องจักรและอุปกรณ์

งานเชื่อมและโครงสร้างเหล็ก

เซมิคอนดักเตอร์: ประกอบและทดสอบ

สุราและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

ผลิตภัณฑ์ยาสูบ

ผลิตภัณฑ์หนังและรองเท้า

ผลิตภัณฑ์เคมี

วัสดุก่อสร้าง

ชิ้นส่วนยานยนต์

ชิ้นส่วนอากาศยาน

เครื่องมือแพทย์

อุปกรณ์กีฬา

อุปกรณ์พลังงานหมุนเวียน

อุตสาหกรรมที่ไม่ได้นับเป็นชิ้น

วิธีใช้งาน Costdown | costdown.org