คำนวณต้นทุนเครื่องจักรหนึ่งชุด: บวกขึ้นจากชิ้นส่วน ไม่ใช่หารลงจากเครื่อง

บทความก่อนหน้าทั้งหมดคำนวณต้นทุนของ **สิ่งหนึ่งที่วิ่งผ่านชุดเครื่องจักร** งานสร้างเครื่องจักรต่างออกไป: สินค้าคือชุดประกอบที่มีชิ้นส่วนหลายสิบถึงหลายร้อยชิ้น แต่ละชิ้นมีเส้นทางของตัวเอง และส่วนหนึ่งไม่ได้ผลิตโดยคุณ

ลำดับการคำนวณจึงกลับด้าน: คุณ **บวกขึ้นจากชิ้นส่วน** ไม่ใช่หารชั่วโมงเครื่องลงมา บทความนี้เดินตามลำดับนั้นพอดี

แยกชิ้นส่วนเป็นสามประเภทก่อนคำนวณอะไรทั้งสิ้น

ขั้นนี้ถูกข้ามบ่อยที่สุด และข้ามแล้วตัวเลขทุกตัวที่ตามมาก็เพี้ยนหมด:

สิบหมวดตามลำดับการสร้าง

1. วัตถุดิบ

ประกอบด้วยสองส่วนที่หาตัวเลขคนละวิธี:

• วัตถุดิบสำหรับชิ้นส่วนที่ทำเอง — เหล็กแผ่น เหล็กเส้น อะลูมิเนียมโปรไฟล์ พลาสติกวิศวกรรม เอาตามน้ำหนักที่เบิกจริง ไม่ใช่น้ำหนักของชิ้นสำเร็จ
• ชิ้นส่วนซื้อมาตรฐาน — เอาราคาซื้อตรง ๆ นี่มักเป็นส่วนที่ **ใหญ่ที่สุด** ของเครื่องหนึ่งชุด และเป็นส่วนที่กรอกขาดง่ายที่สุดด้วย เพราะมันกระจายอยู่ในใบสั่งซื้อย่อยหลายใบ

2. เครื่องจักร

คิดเฉพาะ **ชิ้นส่วนที่ทำเอง** ชิ้นส่วนที่ซื้อและที่สั่งทำภายนอกไม่ได้ครองชั่วโมงเครื่องของคุณ

วิธีเอาตัวเลข: บวกชั่วโมงเครื่องของชิ้นส่วนที่ทำเองทีละชิ้น ตามวิธีที่บทความงาน CNC อธิบายไว้ อย่าเอา «ชั่วโมงรวมทั้งโรงงานหารจำนวนเครื่องที่ส่งออก» — มันปนชั่วโมงของออร์เดอร์อื่นเข้ามาด้วย

3. ค่าแรง

อุตสาหกรรมนี้มี **สามก้อนงานที่แยกกันชัด** และการรวบเป็นก้อนเดียวทำให้หมดความสามารถในการปรับปรุง:

1. ค่าแรงกลึงกัดชิ้นส่วน — อยู่ที่เดียวกับชั่วโมงเครื่อง
2. ค่าแรงประกอบ — ประกอบชิ้นส่วนเป็นชุด เป็นเครื่อง วัดเป็นชั่วโมงต่อหนึ่งเครื่อง
3. ค่าแรงเดินระบบและปรับตั้ง — ไฟฟ้า ลม ไฮดรอลิก การตั้งค่า มักเป็นคนละคน อัตราค่าแรงต่อชั่วโมงคนละอัตรา

4. เครื่องมือ

มีด หินเจียร ดอกสว่าน สำหรับส่วนที่ทำเอง — หารตามอายุเหมือนบทความงาน CNC ส่วนจิ๊กเฉพาะของเครื่องรุ่นนี้ **ไม่** อยู่ตรงนี้ มันเป็นต้นทุนครั้งเดียว ดูบทความที่สอง

5. ของเสีย

ชิ้นส่วนที่ทำเสียจนต้องทิ้ง สำหรับอุตสาหกรรมนี้ ของเสียมีลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่ง: **ชิ้นส่วนเสียชิ้นเดียวอาจขวางทั้งเครื่อง** เพราะเครื่องที่ขาดชิ้นส่วนหนึ่งชิ้นก็ส่งมอบไม่ได้

นอกจากเงินค่าวัตถุดิบที่หายไป ของเสียตรงนี้จึงลากการส่งมอบล่าช้ามาด้วย ส่วนที่ล่าช้ากรอกลงช่องของเสียไม่ได้ แต่ควรเขียนไว้ในส่วนการตรวจสอบ — มันคือเหตุผลที่การปรับปรุงอัตราของเสียเพียงเล็กน้อยกลับมีค่ามากกว่าที่ตัวเลขวัตถุดิบแสดง

6. งานแก้ไข

อุตสาหกรรมนี้มีงานแก้ไขสองแบบ และแพงต่างกันมาก:

• แก้ชิ้นส่วนก่อนประกอบ — ถูก เสียแค่ค่าแรงของชิ้นนั้น
• แก้หลังประกอบเป็นชุดแล้ว — ต้องถอดออก แก้ ประกอบใหม่ ปรับใหม่ แพงกว่าหลายเท่า และแบบนี้คือแบบที่มักถูกลืมกรอก

7. งานจ้างนอก

ชุบแข็ง ชุบผิว พ่นสี ตัดเลเซอร์ งานหล่อ — ขั้นตอนที่คุณไม่มีเครื่อง กรอกตามราคาต่อหน่วยที่เขาเสนอสำหรับล็อต หารด้วยจำนวนชิ้นในล็อต

อย่าลืมบวก **ค่าขนส่งไปและกลับ** และจำนวนชิ้นที่เขาทำเสียด้วย ถ้าสัญญาไม่ได้บังคับให้เขารับผิดชอบ

8. การทดลองเดินเครื่องและการตรวจรับ

ขั้นนี้อุตสาหกรรมอื่นแทบไม่มี ส่วนที่นี่เป็นข้อบังคับ: เครื่องต้องเดินได้ก่อนส่งมอบ

ค่าทดลองเดินเครื่องประกอบด้วยชั่วโมงคนที่เฝ้าดู ค่าไฟตอนเดิน วัสดุสิ้นเปลืองระหว่างทดลอง และวัตถุดิบทดลองถ้าเครื่องต้องผลิตของจริงเพื่อพิสูจน์ Costdown ไม่มีช่องแยกสำหรับหมวดนี้ — กรอกลงค่าแรงและวัตถุดิบ แต่ **เขียนให้ชัดในส่วนการตรวจสอบ** ว่าเป็นส่วนของการทดลองเดินเครื่อง เพื่อไม่ให้คนอ่านเข้าใจว่าคุณใช้วัสดุเกิน

9. บรรจุภัณฑ์และค่าขนส่ง

เครื่องจักรอุตสาหกรรมมักต้องตีลังไม้เฉพาะ บางครั้งต้องถอดแยกเพื่อขนส่งแล้วประกอบใหม่ที่ปลายทาง ส่วนถอด–ประกอบใหม่นั้นเป็น **ค่าแรง** ไม่ใช่ค่าขนส่ง — กรอกลงค่าแรง และเขียนกำกับไว้

10. ค่าโสหุ้ยโรงงาน

พื้นที่ ไฟส่องสว่าง งานบริหาร คลัง สำหรับอุตสาหกรรมที่ผลิตล็อตเล็ก การปันส่วนตามชั่วโมงเครื่องมักเพี้ยน เพราะเวลาส่วนใหญ่ของเครื่องหนึ่งชุดอยู่ที่โต๊ะประกอบไม่ใช่ที่เครื่อง การปันตาม **ชั่วโมงคนรวม** มักใกล้ความจริงกว่า

สามจุดที่มักพลาด

1. นับซ้ำชิ้นส่วนที่จ่ายวัตถุดิบให้ผู้รับจ้าง — กรอกทั้งวัตถุดิบและกรอกราคางานจ้างเต็มจำนวน
2. รวบค่าแรงกลึงกัดกับค่าแรงประกอบเป็นบรรทัดเดียว — แล้วภายหลังไม่รู้ว่าควรปรับปรุงตรงไหน
3. ข้ามต้นทุนครั้งเดียว (ออกแบบ จิ๊ก ทดลองเดินครั้งแรก) — ดูบทความที่สอง นี่คือจุดที่อุตสาหกรรมนี้ผิดหนักที่สุด