มาตรฐานการใช้กระดาษและการวางบล็อก: จำนวนตัวต่อแผ่นกำหนดเงินค่ากระดาษเป็นส่วนใหญ่

กระดาษมักเป็นยอดที่ใหญ่ที่สุดในต้นทุนงานพิมพ์ และมันถูกกำหนดที่ขั้นวางบล็อก — ขั้นที่ใช้เวลาน้อยที่สุดในทั้งสาย

กระดาษคิดเป็นแผ่นพิมพ์ ไม่ได้คิดเป็นชิ้นสินค้า

คุณซื้อกระดาษเป็นแผ่นที่ขนาดตายตัว แผ่นพิมพ์หนึ่งแผ่นมีหลายตัว ต้นทุนกระดาษต่อหนึ่งชิ้นจึงเท่ากับ **ราคาหนึ่งแผ่นหารด้วยจำนวนตัวบนแผ่น**

สินค้าที่เล็กลงจึงไม่ได้ถูกลงโดยอัตโนมัติ ถ้าลดขนาดแล้วจำนวนตัวต่อแผ่นยังเป็นแปดเท่าเดิม เงินค่ากระดาษต่อหนึ่งชิ้น **ไม่เปลี่ยนสักบาท** คุณแค่สร้างส่วนเหลือเพิ่มขึ้น

เลือกขนาดกระดาษ: สินค้าเดียวกัน สองขนาดให้สองต้นทุน

สินค้าเดียวกันพิมพ์บนกระดาษสองขนาดจะได้จำนวนตัวต่อแผ่นไม่เท่ากัน และส่วนกระดาษเหลือของแต่ละแผ่นก็ต่างกัน ขนาดที่ถูกกว่าต่อแผ่นไม่จำเป็นต้องถูกกว่าต่อชิ้นสินค้า

วิธีเทียบ: สำหรับแต่ละขนาดที่มีอยู่ ให้คำนวณราคาหนึ่งแผ่นหารจำนวนตัวต่อแผ่น เทียบสักสามถึงสี่ขนาดก็พอเห็นว่าขนาดไหนเข้ากับสินค้าตัวนี้

ข้อจำกัดที่ต้องจำ: ขนาดกระดาษยังถูกจำกัดด้วยขนาดเครื่องพิมพ์และเครื่องไดคัท ขนาดที่คำนวณออกมาถูกที่สุดแต่เครื่องเดินไม่ได้ ก็ไม่ใช่ทางเลือก

การสูญเสียที่อยู่นอกผังวางบล็อก

• ส่วนคาบและส่วนเผื่อให้เครื่องจับกระดาษ — พิมพ์อะไรลงไปไม่ได้
• ส่วนที่เจียนออกหลังไดคัทหรือหลังตัดสำเร็จ
• แผ่นที่ย่นหรือติดกันตอนเดินเครื่อง
• กระดาษเสียตอนปรับเครื่อง — ยอดใหญ่ที่สุด และมีบทความของตัวเอง

วิธีรวมการสูญเสียทั้งหมดไว้ในตัวเลขเดียวที่กระทบยอดได้: เอา **จำนวนแผ่นที่เบิกจริง** หาร **จำนวนชิ้นที่ส่งมอบจริง** ตัวเลขนั้นตรงกับใบเบิก ต่างจากมาตรฐานทางทฤษฎีซึ่งเป็นเพียงการคาดการณ์

สามวิธีลดจำนวนแผ่นโดยไม่ต้องแก้แบบ

1. ขยับขนาดสินค้าไปไม่กี่มิลลิเมตรเพื่อให้แผ่นบรรจุได้อีกหนึ่งตัว
2. วางบล็อกรวมหลายสินค้าที่ใช้กระดาษชนิดเดียวกันไว้บนแผ่นเดียว — ส่วนเหลือของอันหนึ่งไปเติมให้อีกอัน
3. เปลี่ยนไปใช้ขนาดกระดาษที่เข้ากับสัดส่วนของสินค้ามากกว่า ถ้าเครื่องเดินได้

ทั้งสามวิธีวัดได้ด้วยตัวเลขเดียวกัน: จำนวนแผ่นที่เบิกจริงหารจำนวนชิ้นที่ส่งมอบจริง ก่อนและหลัง ไม่ต้องใช้เครื่องมือวัดใด และไม่ต้องลงทุนอะไร