ขนส่งของกินที่: ค่ารถคิดตามที่ที่กิน ไม่ใช่ตามน้ำหนัก

สำหรับสินค้าชิ้นเล็ก ค่าขนส่งมักเป็นยอดเล็กจึงไม่ค่อยมีใครส่อง แต่เฟอร์นิเจอร์ต่างออกไป: สินค้ากินที่มาก รถเต็มเพราะหมดที่ไม่ใช่เพราะหมดน้ำหนัก และค่าขนส่งต่อหนึ่งชิ้นอาจใหญ่กว่าค่าอุปกรณ์ทั้งหมดรวมกัน

รถเต็มเพราะหมดที่ ไม่ใช่เพราะหมดน้ำหนัก

รถหนึ่งเที่ยวมีราคาเกือบคงที่ไม่ว่าจะบรรทุกอะไร ต้นทุนต่อหนึ่งชิ้นจึงเท่ากับค่ารถหนึ่งเที่ยวหารด้วย **จำนวนชิ้นที่หนึ่งเที่ยวขนได้** — และตัวเลขนั้นถูกกำหนดด้วยขนาด ไม่ใช่ด้วยน้ำหนัก

ทำสินค้าให้เบาลงจึงไม่ได้ลดค่าขนส่ง ทำให้มัน **วางบนรถได้มากขึ้น** ต่างหากที่ลด

แปลงค่ารถกลับมาเป็นต่อหนึ่งชิ้น

กรอกสองช่อง: ค่ารถหนึ่งเที่ยว และจำนวนชิ้นที่หนึ่งเที่ยวขนได้ ระบบหารให้และปัดจำนวนเที่ยว **ขึ้น** — เพราะไม่มีรถครึ่งเที่ยว

หาตัวเลขจากไหน: ค่ารถเอาจากใบแจ้งหนี้ขนส่งล่าสุด จำนวนชิ้นต่อเที่ยวนับจากใบส่งของจริง อย่าประมาณจากขนาดตู้รถ

แพ็กแบน: กินแรงมากกว่าแต่ถูกกว่า

การถอดแยกและแพ็กแบนกินค่าแรงบรรจุเพิ่ม และมักต้องชดเชยด้วยค่าแรงติดตั้งที่หน้างาน แต่มันเพิ่มจำนวนชิ้นต่อเที่ยวขึ้นหลายเท่า

นี่คือการปรับปรุงประเภทที่ตารางต้นทุนจะแสดง **สองหมวดเดินสวนทางกัน**: ค่าแรงเพิ่ม ค่าขนส่งลด นั่นไม่มีอะไรผิด — กรอกทั้งสองแล้วปล่อยให้ผลต่างเป็นคนพูด

ของเสียหายระหว่างทางคือค่าขนส่ง ไม่ใช่ของเสียจากการผลิต

ของบิ่นมุม ผิวเป็นรอย เส้นปิดขอบหลุดระหว่างขนส่ง — เป็นผลของวิธีบรรจุและวิธีจัดของขึ้นรถ มันจึงอยู่ที่ค่าขนส่งและบรรจุภัณฑ์ ไม่ได้อยู่ที่ของเสียจากการผลิต

วางผิดที่ทำให้เสียร่องรอยของสาเหตุ: ถ้าคุณรวมมันเข้ากับของเสียจากการผลิต คุณจะไปตามหาข้อผิดพลาดในโรงงาน ที่ซึ่งไม่มีข้อผิดพลาดอยู่เลย

วิธีกรอก: ตีมูลค่าของที่เสียหายระหว่างทางเป็นต้นทุนสะสมเต็มของสินค้าที่สมบูรณ์แล้ว เพราะตอนนั้นมันผ่านทุกขั้นตอนมาหมดแล้ว

การติดตั้งที่หน้างาน

ถ้าสัญญามีการติดตั้ง ค่าแรงติดตั้ง ค่าเดินทาง และเวลารอที่หน้างาน ล้วนเป็นของสินค้า มันไม่ใช่ค่าใช้จ่ายในการขาย

นี่เป็นยอดที่บานเกินคาดง่ายที่สุด เพราะมันขึ้นกับสิ่งที่คุณคุมไม่ได้: หน้างานยังไม่เสร็จ ลิฟต์เสีย ไม่มีที่จอดรถ ให้บันทึกจำนวนชั่วโมงจริงของการติดตั้งไม่กี่ครั้งล่าสุด แทนที่จะใช้ตัวเลขที่ประมาณไว้ตอนแรก