คำนวณต้นทุนชิ้นงานโลหะแผ่น: ครบสิบหมวดตามลำดับการผลิต

บทความนี้แตกต้นทุนชิ้นงานโลหะแผ่นหนึ่งชิ้นตามลำดับที่มันผ่านโรงงานจริง และครอบคลุมครบสิบหมวด มันไม่ได้บอกว่าคุณควรตั้งความเร็วตัดหรือแรงพับเท่าไร — เรื่องนั้นขึ้นกับวัสดุ ความหนา และเครื่องของคุณเอง

อุตสาหกรรมนี้ต่างจากอุตสาหกรรมก่อนหน้าอยู่จุดหนึ่ง: **ส่วนวัสดุที่ทิ้งไปยังขายได้ตามน้ำหนัก ด้วยราคาตลาดที่มีอยู่จริง** สำหรับชิ้นงานที่มีรูเยอะหรือรูปทรงซับซ้อน ส่วนนั้นอาจมีสัดส่วนใหญ่ — และการตัดมันออกจากตารางคือการกรอกให้ตัวเองแพงกว่าความจริง

ลำดับกระบวนการ

1. แผ่นเหล็กเข้าคลัง — ตรวจความหนา ตรวจผิว ตรวจชั้นชุบ
2. วางผังเนสติ้ง — ตัดสินเงินค่าแผ่นเหล็กเป็นส่วนใหญ่
3. ตัดเลเซอร์ เจาะรู หรือปั๊ม ขึ้นกับยอดผลิต
4. แกะชิ้นงานออกจากโครง ทำความสะอาดขอบ ลบครีบ
5. พับขึ้นรูป
6. เชื่อม ย้ำหมุด หรือกดสตัดถ้ามี
7. ทำผิว — ชุบซิงค์ พ่นสีฝุ่น อโนไดซ์ ส่วนใหญ่ส่งออกนอก
8. ประกอบชุด ตรวจขนาด
9. บรรจุ ส่ง

ขั้นที่ 2 ใช้เวลาน้อยที่สุดแต่ตัดสินเงินมากที่สุด เหมือนการวางบล็อกงานพิมพ์และผังมาร์กเกอร์ของงานเสื้อผ้า ส่วนขั้นที่ 4 มักถูกลืมเพราะทำด้วยมือและไม่ผูกกับเครื่องไหน

สิบหมวด

1. วัตถุดิบ — แผ่นเหล็ก

เหล็กขายเป็น **แผ่น** หรือเป็น **ม้วน** คิดเงินตามน้ำหนัก ต้นทุนของชิ้นงานหนึ่งชิ้นคือน้ำหนักของส่วนที่ชิ้นนั้น **กินพื้นที่บนผังเนสติ้ง** ไม่ใช่น้ำหนักของชิ้นสำเร็จ

หาตัวเลขจากไหน: จำนวนแผ่นที่เบิกจริงสำหรับหนึ่งออร์เดอร์ หารด้วยจำนวนชิ้นที่ส่งมอบจริง ตัวเลขนั้นรวมโครงเหลือและของเสียไว้แล้ว และกระทบยอดกับใบเบิกได้

2. เครื่องจักร — สามเครื่องวัดคนละอย่าง

ตรงนี้คือจุดที่อุตสาหกรรมนี้พลาดง่ายที่สุด เพราะเครื่องสามชนิดวัดเวลาด้วยปริมาณคนละตัว:

รวมทั้งโรงงานเป็นอัตราต่อชั่วโมงเดียวแล้วคูณด้วยเวลาตัวเดียว คือทางที่เร็วที่สุดสู่การเสนอราคาผิด — ชิ้นที่รูเยอะกับชิ้นที่เส้นพับเยอะกินเครื่องคนละแบบสิ้นเชิง

3. ค่าแรง

คนคุมเครื่อง คนแกะชิ้นออกจากโครง คนลบครีบ ช่างพับ ช่างเชื่อม คนตรวจ งานพับเป็นขั้นที่พึ่งฝีมือมากที่สุดและมักเป็นขั้นที่ช้าที่สุด — ควรตรวจดูว่ามันเป็นคอขวดหรือไม่

4. เครื่องมือ

พันช์กับดายเจาะ ใบมีดพับ หัวเลเซอร์ แก๊สช่วยตัด หินเจียร **แม่พิมพ์ปั๊ม** เป็นกรณีพิเศษ: ราคาแพง ใช้หลายปี และสึกตาม **จำนวนครั้งปั๊ม** — หารราคาแม่พิมพ์ด้วยจำนวนครั้งตลอดอายุ แล้วคูณด้วยจำนวนครั้งต่อหนึ่งชิ้น

5. ของเสีย

ชิ้นที่ตัดเบี้ยว พับผิดมุม เชื่อมไหม้ ผิวชุบเป็นรอย มูลค่าของชิ้นเสียแต่ละชิ้นคือต้นทุนสะสมถึงขั้นที่มันพัง — และจำไว้ว่าชิ้นเสียยังขายเป็นเศษเหล็กตามน้ำหนักได้

พับผิดมุมเป็นของเสียประจำอุตสาหกรรมนี้: มันเกิดหลังจากชิ้นงานผ่านการตัดมาแล้ว ต้นทุนสะสมจึงมากพอสมควร

6. งานแก้ไข

พับใหม่ ดัดให้เรียบ เจียรขอบใหม่ เชื่อมพอกแล้วเจียร สำหรับชิ้นที่พ่นสีแล้ว การแก้ไขมักลากไปถึงการพ่นใหม่ทั้งชิ้น ต้นทุนการแก้หนึ่งครั้งที่ขั้นท้ายจึงสูงกว่าที่ขั้นต้นมาก

7. งานจ้างนอก

ชุบซิงค์ พ่นสีฝุ่น อโนไดซ์ ชุบแข็ง ตัดด้วยน้ำ ชิ้นงานโลหะแผ่นส่วนใหญ่ผ่านงานทำผิวข้างนอกอย่างน้อยหนึ่งขั้น

ผู้รับจ้างมักคิดตาม **น้ำหนัก** หรือตาม **ตารางเมตรของผิว** ไม่ได้คิดตามจำนวนชิ้น แปลงกลับเป็นต่อชิ้นตามหน่วยที่เขาคิด และอย่าลืมค่าขนส่งสองเที่ยว

8. บรรจุภัณฑ์

กล่อง ถาด กระดาษรองกันรอย ฟิล์มพัน น้ำมันกันสนิมสำหรับชิ้นที่ยังไม่ทำผิว ชิ้นที่ชุบหรือพ่นสีแล้วต้องรองหนากว่า เพราะรอยขีดคือของเสีย

9. ค่าขนส่ง

เหล็กหนัก ค่าขนส่งจึงมักถูกจำกัดด้วยน้ำหนักบรรทุก ไม่ใช่ด้วยปริมาตร บวกเที่ยวไปและกลับโรงงานทำผิวเข้าไปด้วย — สำหรับชิ้นใหญ่ สองเที่ยวนั้นไม่น้อย

10. ค่าโสหุ้ยโรงงาน

ค่าเสื่อมอาคาร ระบบดูดฝุ่นและดูดควันเชื่อม ลมอัด เครนเหนือศีรษะ เงินเดือนหัวหน้าและคนเขียนโปรแกรม คลังแผ่นเหล็ก — คลังแผ่นกินพื้นที่มากและต้องการพื้นรับน้ำหนัก

เก้าจุดที่ต้องตรวจก่อนกดเผยแพร่

1. น้ำหนักแผ่นเหล็กคิดตามส่วนที่กินพื้นที่บนผังเนสติ้ง หรือคิดตามน้ำหนักชิ้นสำเร็จ
2. กรอกมูลค่าเศษที่ขายได้แล้วหรือยัง ปล่อยว่างคือกรอกให้ตัวเองแพงกว่าจริง
3. หักเศษซ้ำสองรอบหรือเปล่า — ทั้งหักที่น้ำหนักและกรอกที่ช่องเก็บกลับได้
4. เครื่องตัด เครื่องเจาะ เครื่องพับ ถูกรวมเป็นอัตราต่อชั่วโมงเดียวหรือไม่ สามเครื่องวัดคนละปริมาณ
5. แม่พิมพ์ปั๊มหารด้วยจำนวนครั้งตลอดอายุ หรือหารด้วยออร์เดอร์เดียว
6. นับค่าแรงแกะชิ้นออกจากโครงและลบครีบแล้วหรือยัง
7. งานจ้างนอกแปลงกลับเป็นต่อชิ้นตามหน่วยที่เขาคิดแล้วหรือยัง — น้ำหนักหรือตารางเมตร
8. นับค่าขนส่งสองเที่ยวไปโรงงานทำผิวแล้วหรือยัง
9. คอลัมน์ «หลังปรับปรุง» กรอกครบหรือยัง ช่องว่างถูกคิดเป็น 0