คำนวณต้นทุนเฟอร์นิเจอร์ไม้: ครบสิบหมวดตามลำดับการผลิต

บทความนี้แตกต้นทุนเฟอร์นิเจอร์ไม้แผ่นหนึ่งชิ้นตามลำดับที่มันผ่านโรงงานจริง และครอบคลุมครบสิบหมวด มันไม่ได้บอกว่าควรใช้แผ่นหนาเท่าไรหรือดอกสว่านเบอร์ไหน — เรื่องนั้นขึ้นกับแบบและเครื่องของคุณเอง

อุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์มีสามอย่างที่อุตสาหกรรมอื่นไม่มี และทั้งสามเป็นจุดที่ตารางมักผิด: **วัตถุดิบคิดเป็นแผ่นไม่ใช่เป็นน้ำหนัก** · **เส้นปิดขอบคิดเป็นเมตรความยาว** · และ **ค่าขนส่งคิดตามที่ที่กินบนรถ** ไม่ใช่ตามว่าของหนักแค่ไหน

สามอย่างที่ต่างจากอุตสาหกรรมอื่นชัดเจน

**วัตถุดิบขายเป็นแผ่น สินค้าตัดออกมาจากแผ่น** แผ่นไม้หนึ่งแผ่นมีขนาดตายตัว ต้นทุนแผ่นต่อสินค้าหนึ่งชิ้นจึงขึ้นกับว่าคุณวางชิ้นส่วนลงบนแผ่นได้กี่ชิ้น — คือขึ้นกับผังตัด ไม่ได้ขึ้นกับพื้นที่ของชิ้นส่วน

**เส้นปิดขอบคิดเป็นเมตรความยาว** มันไม่ได้เดินตามพื้นที่แต่เดินตามความยาวรวมของขอบที่เปิดออก ชิ้นส่วนสองชิ้นที่พื้นที่เท่ากันอาจต้องการเส้นปิดขอบต่างกันมาก

**ของกินที่** ตู้ใบหนึ่งเบาแต่กินที่มาก ค่ารถหนึ่งเที่ยวถูกกำหนดด้วยปริมาตรไม่ใช่ด้วยน้ำหนัก ตรงนี้คือจุดที่เฟอร์นิเจอร์ต่างจากงานโลหะสิ้นเชิง

ลำดับกระบวนการ

1. แผ่นไม้และอุปกรณ์เข้าคลัง — ตรวจแผ่น ตรวจสีระหว่างล็อตของแผ่นปิดผิว
2. วางผังตัดสำหรับทั้งออร์เดอร์ — ตัดสินต้นทุนวัตถุดิบเป็นส่วนใหญ่
3. ตัดแผ่น
4. ปิดขอบ
5. เจาะรูยึด เซาะร่อง เจาะบานพับ
6. พ่นสีหรือทำผิวถ้ามี — มักเป็นขั้นที่ยาวที่สุด
7. ประกอบลอง ตรวจขนาดและตรวจความเข้ากัน
8. ถอดออก แพ็กแบนหรือแพ็กทั้งตัว
9. ส่ง และติดตั้งที่หน้างานถ้าสัญญาระบุ

ขั้นที่ 2 ตัดสินเงินมากที่สุดแต่ใช้เวลาน้อยที่สุด ขั้นที่ 7 และขั้นที่ 9 เป็นสองจุดที่มักตกหายจากตารางราคา เพราะมันไม่ได้เกิดที่เครื่องไหนเลย

สิบหมวด ตามลำดับที่สินค้าผ่านโรงงาน

1. วัตถุดิบ — แผ่นไม้ เส้นปิดขอบ อุปกรณ์

สามกลุ่มคิดคนละหน่วย และการปนกันคือต้นตอความผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุด:

หาตัวเลขจากไหน: จำนวนแผ่นเอาจากใบเบิกของออร์เดอร์นั้นเอง อย่าอนุมานจากพื้นที่ของชิ้นส่วน อุปกรณ์นับตรงบนตัวอย่างสินค้าหนึ่งชิ้น — วิธีนี้จับได้แม้กระทั่งของที่ไม่มีในแบบ เช่นสกรูยึดผนังหรือเดือยไม้

2. เครื่องจักร

เครื่องเลื่อยแผ่น เครื่องปิดขอบ เครื่องเจาะแนวนอน เครื่อง CNC เนสติ้งถ้ามี ห้องพ่นสี คิดเหมือนอุตสาหกรรมอื่น: ค่าเสื่อมหรือค่าเช่า บวกค่าบำรุงรักษา ค่าไฟ ลม ระบบดูดฝุ่น พื้นที่ที่กินไป — หารด้วยชั่วโมงที่เครื่องออกของจริง

จุดที่พลาดเฉพาะอุตสาหกรรมนี้: ระบบดูดฝุ่นทำงานให้ทั้งโรงงาน ไม่ได้ทำให้เครื่องใดเครื่องหนึ่ง มันอยู่ในค่าโสหุ้ยโรงงาน อย่ายัดเข้าไปในอัตราต่อชั่วโมงของเครื่องใดเครื่องหนึ่ง

3. ค่าแรง

คนคุมเครื่อง คนปิดขอบ คนเจาะประกอบ คนขัด คนพ่นสี คนประกอบลองและบรรจุ อุตสาหกรรมนี้มีสัดส่วนงานมือสูง ตกงานมือขั้นหนึ่งจึงเท่ากับตกเงินไปมาก

การขัดและการประกอบลองเป็นสองขั้นที่ถูกลืมบ่อยที่สุด — มันไม่มีเครื่องของตัวเอง จึงไม่ปรากฏในรายงานชั่วโมงเครื่องใด ๆ

4. เครื่องมือ

ใบเลื่อย ดอกสว่าน ดอกเราเตอร์ กระดาษทราย หินเจียร กาวปิดขอบถ้าคิดแยก ส่วนที่เข้าไปในต้นทุนคือส่วนที่สึก: ราคาหารด้วยจำนวนชิ้นที่ทำได้ก่อนเปลี่ยนหรือลับใหม่

หาตัวเลขจากไหน: สมุดเบิกใบเลื่อยและดอกสว่านของคลัง แผ่นปิดผิวเมลามีนกินคมใบเลื่อยเร็วกว่าแผ่นธรรมดา ถ้าโรงงานคุณเดินหลายชนิดแผ่น ควรวัดอายุใบเลื่อยแยกตามชนิด

5. ของเสีย

ชิ้นที่ตัดผิดขนาด ชิ้นขอบบิ่น ชิ้นที่ผิวเป็นรอยจนกู้ไม่ได้ ชิ้นที่เจาะเยื้อง มูลค่าของแต่ละชิ้นคือต้นทุนสะสมถึงขั้นที่มันเสีย

ส่วนต่างในอุตสาหกรรมนี้ใหญ่มาก: ชิ้นที่ตัดผิดเสียแค่ส่วนแผ่น ส่วนบานตู้ที่เป็นรอยหลังพ่นสีกินไปแล้วทั้งแผ่น เส้นปิดขอบ ค่าแรงเจาะ และค่าสีทั้งก้อน

6. งานแก้ไข

แต้มสี ปิดขอบใหม่ที่หลุด อุดรูที่เจาะเยื้องแล้วเจาะใหม่ ขัดรอยตื้นซ้ำ สินค้าไม่ได้หายไปแต่กินอีกหนึ่งรอบ — และในงานเฟอร์นิเจอร์ รอบนั้นมักรวมเวลารอแห้งด้วย

7. งานจ้างนอก

พ่นสีข้างนอก ปิดผิวฟิล์ม ดัดโค้ง ตัด CNC ขึ้นรูป ชุบหรือพ่นสีฝุ่นส่วนโครงเหล็กถ้าสินค้าเป็นโครงสร้างผสม เอาตัวเลขจากใบแจ้งหนี้แล้วแปลงกลับเป็นต่อหนึ่งชิ้น

จุดที่พลาดเฉพาะที่นี่: เฟอร์นิเจอร์กินที่ ค่าขนสองเที่ยวไปกลับผู้รับจ้างจึงแพงกว่ากลุ่มสินค้าเล็กมาก อย่าข้ามมันเพราะ «อยู่ใกล้บ้าน»

8. บรรจุภัณฑ์

กล่องกระดาษ โฟมกันมุม ฟิล์ม PE กระดาษกันชื้น เทปกาว และไม้รองถ้าตีลัง เฟอร์นิเจอร์เป็นอุตสาหกรรมที่บรรจุภัณฑ์มีสัดส่วนสูง เพราะสินค้าใหญ่และบิ่นง่าย

9. ค่าขนส่ง

หมวดนี้ต่างจากอุตสาหกรรมอื่นชัดเจน และมีบทความของตัวเองเพราะมันคุ้มค่าที่จะแยก ประเด็นหลัก: ค่ารถหนึ่งเที่ยวถูกกำหนดด้วย **ที่ที่ของกินบนรถ** จำนวนชิ้นที่หนึ่งเที่ยวขนได้จึงเป็นตัวเลขชี้ขาด ไม่ใช่น้ำหนัก

ถ้าสัญญามีการติดตั้งที่หน้างาน ค่าแรงติดตั้งและค่าเดินทางก็เป็นของสินค้าด้วย มันไม่ใช่ค่าใช้จ่ายในการขาย

10. ค่าโสหุ้ยโรงงาน

ค่าเสื่อมอาคาร ค่าเช่าที่ ไฟส่องสว่าง **ระบบดูดฝุ่นส่วนกลาง** ระบบระบายอากาศห้องพ่นสี เงินเดือนหัวหน้าและช่างเทคนิค คลังวัสดุ ระบบดับเพลิง

โรงงานเฟอร์นิเจอร์มักต้องการพื้นที่มากสำหรับของรอแห้งและของรอส่ง ยอดค่าพื้นที่ในค่าโสหุ้ยจึงมักใหญ่กว่าที่รู้สึก ถามฝ่ายบัญชีถึงส่วนที่ **ปันส่วนแล้ว** ให้สินค้าตัวนี้

Costdown คำนวณอย่างไร

คุณกรอกสองคอลัมน์สำหรับสิบหมวดเดียวกัน: สภาพปัจจุบันและหลังปรับปรุง ระบบบวกแต่ละคอลัมน์เป็นต้นทุนต่อเดือน เอาผลต่างเป็นเงินที่ประหยัดได้ต่อเดือน แล้วเอาเงินลงทุนหารด้วยยอดนั้นเป็นระยะคืนทุนหน่วยเดือน

ตรวจสอบด้วยสมุดที่มีอยู่แล้ว

• ใบเบิกแผ่นไม้และอุปกรณ์ — กระทบยอดกับมาตรฐานที่กรอกไว้
• ผังตัดของออร์เดอร์ — แหล่งตรงของจำนวนแผ่นและอัตราการใช้ประโยชน์
• สมุดส่งกะ — จำนวนผ่าน จำนวนซ่อม จำนวนเสีย รายขั้นตอน
• สมุดเบิกใบเลื่อยและดอกสว่าน
• ใบส่งของ — จำนวนชิ้นที่ขนจริงในหนึ่งเที่ยว
• ลายเซ็นรับรองของหัวหน้างานรายเดือน

สิบจุดที่ต้องตรวจก่อนกดเผยแพร่

1. จำนวนแผ่นเอาจากใบเบิก หรืออนุมานจากพื้นที่ของชิ้นส่วน
2. แผ่นปิดผิวหน้าเดียวกับสองหน้าถูกรวมเป็นบรรทัดเดียวหรือเปล่า
3. เส้นปิดขอบคิดเป็นเมตรความยาว หรือคิดตามพื้นที่
4. นับอุปกรณ์บนตัวอย่างจริงหนึ่งชิ้นแล้วหรือยัง รวมสกรูและเดือยด้วย
5. นับค่าแรงขัดและค่าแรงประกอบลองแล้วหรือยัง
6. ระบบดูดฝุ่นถูกยัดเข้าอัตราต่อชั่วโมงของเครื่องใดเครื่องหนึ่งหรือเปล่า
7. ของเสียคิดตามต้นทุนสะสมหรือคิดแค่ราคาแผ่น
8. ค่าขนส่งคิดตามจำนวนชิ้นที่หนึ่งเที่ยวขนได้แล้วหรือยัง
9. มีการติดตั้งที่หน้างานหรือไม่ นับค่าแรงและค่าเดินทางแล้วหรือยัง
10. คอลัมน์ «หลังปรับปรุง» กรอกครบหรือยัง ช่องว่างถูกคิดเป็น 0