กระดาษเสียตอนปรับเครื่อง: ต้นทุนวัตถุดิบที่ไม่แปรผันตามจำนวนพิมพ์

อีกสี่อุตสาหกรรมในคลังบทความนี้ก็มีต้นทุนตามครั้งเหมือนกัน — ตั้งเครื่อง เปลี่ยนแม่พิมพ์ เปลี่ยนสี แต่ที่นั่นยอดนั้นเป็น **เวลา** งานพิมพ์เป็นอุตสาหกรรมเดียวที่ยอดตามครั้งรวม **วัตถุดิบจริงที่ถูกทิ้ง** ไปด้วย

ทำไมมันไม่แปรผันตามจำนวน

กว่าจะพิมพ์แผ่นที่ใช้ได้แผ่นแรก เครื่องต้องผ่านช่วงปรับ: ปรับทับซ้อน ปรับหมึก ปรับแรงกด จำนวนแผ่นที่กินไปในช่วงนั้นขึ้นกับ **เครื่อง กระดาษ จำนวนสี และฝีมือช่าง** — ไม่ได้ขึ้นกับว่าคุณจะพิมพ์กี่แผ่น

ผลโดยตรง: เอากระดาษเสียจำนวนเท่ากันไปหาร 500 แผ่นกับหาร 50,000 แผ่น ได้ตัวเลขห่างกันร้อยเท่า สำหรับงานเล็ก ยอดนั้นอาจใหญ่กว่ากระดาษที่กลายเป็นสินค้าเสียอีก

กรอกลงตรงไหนใน Costdown

กรอกที่ช่อง **ต้นทุนคงที่ต่อล็อต** ไม่กรอกรวมกับกระดาษที่เป็นสินค้า สองช่อง: มูลค่ากระดาษเสียของการปรับเครื่องหนึ่งครั้ง และจำนวนชิ้นที่พิมพ์ได้ในหนึ่งครั้ง

ระบบหารลงมาเป็นต่อหนึ่งชิ้นและปัดจำนวนครั้ง **ขึ้น** — เพราะไม่มีการปรับเครื่องครึ่งครั้ง ถ้าออร์เดอร์ของคุณต้องเดินสองรอบเพราะเครื่องขนาดไม่พอ นั่นคือปรับเครื่องสองครั้ง

วัดด้วยใบสั่งผลิต อย่าประมาณ

วิธีวัดที่ไม่ต้องลงทุนอะไร: เอา **จำนวนแผ่นที่เบิกให้ใบสั่ง** ลบ **จำนวนแผ่นที่ส่งจริง** แล้วลบส่วนที่เป็นของเสียระหว่างพิมพ์ออกอีก ส่วนที่เหลือคือกระดาษที่กินไปกับการปรับเครื่อง

ทำแบบนี้กับใบสั่งสักสิบใบล่าสุดแล้วเฉลี่ย แยกตามชนิดเครื่องและจำนวนสี ตัวเลขนั้นเป็นของโรงพิมพ์คุณเอง และมันยืนอยู่ได้ในทุกรายงานเพราะกระทบยอดกับคลังได้

แยกจากของเสีย เพราะสองอย่างลดด้วยวิธีคนละอย่าง

รวมสองอย่างไว้บรรทัดเดียว ยอดรวมยังถูกอยู่ แต่คุณเสียความสามารถที่จะรู้ว่าควรทำอะไรต่อ อย่างหนึ่งต้องเปลี่ยนวิธีรับงาน อีกอย่างต้องเปลี่ยนวิธีเดินเครื่อง

รวมออร์เดอร์: การปรับปรุงที่ถูกที่สุดและถูกมองข้ามบ่อยที่สุด

ถ้าสองออร์เดอร์ใช้กระดาษชนิดเดียวกันและจำนวนสีเท่ากัน พิมพ์รวมรอบเดียวก็ปรับเครื่องครั้งเดียวแทนที่จะสองครั้ง ส่วนที่ประหยัดคือ **กระดาษเสียทั้งหนึ่งครั้ง** และมันไม่ต้องซื้ออะไรเลย

วัดก่อนและหลังด้วยตัวเลขข้างบนนั่นเอง: กระดาษเบิกลบกระดาษส่ง หารจำนวนชิ้น