สูตรคำนวณต้นทุน: สองสูตร ตอบคนละคำถาม

ค้นหา «สูตรคำนวณต้นทุนการผลิต» จะได้สูตรบัญชีมาตรฐาน แตกต้นทุนสินค้าหนึ่งตัวบน Costdown จะได้ตัวเลขอีกตัวหนึ่ง ถูกทั้งคู่ — มันตอบคนละคำถาม และการไม่รู้เรื่องนี้คือต้นตอของการเถียงกันจำนวนมากภายในโรงงาน

สองคำถาม สองสูตร

คำถามแรกมองทั้งงวด รวมทุกสินค้าเข้าด้วยกัน คำถามที่สองมองสินค้าตัวเดียว แยกออกจากทุกอย่าง ไม่มีคำถามไหนหาอีกคำถามหนึ่งได้ด้วยการหารง่าย ๆ

สูตรบัญชีรายงวด

นี่คือสูตรที่คนเจอเมื่อค้นหา และมันรวมต้นทุนตาม หมวด:

ต้นทุนการผลิตรวมในงวด = วัตถุดิบทางตรง + ค่าแรงทางตรง + ค่าโสหุ้ยการผลิต

แล้วจากต้นทุนของงวดจึงออกมาเป็นต้นทุนของสินค้าที่ ผลิตเสร็จ ในงวด:

ต้นทุนสินค้าสำเร็จรูป = งานระหว่างทำต้นงวด + ต้นทุนการผลิตรวมในงวด − งานระหว่างทำปลายงวด

สูตรต้นทุนต่อหน่วย

Costdown คำนวณจากอีกทางหนึ่ง — บวกสิ่งที่ สินค้าหนึ่งชิ้น ใช้ไป ตามลำดับที่มันผ่านโรงงานจริง:

ต้นทุนต่อหน่วย = วัตถุดิบ + เครื่องจักร + ค่าแรง + เครื่องมือ + ของเสีย + งานแก้ไข + งานจ้างนอก + บรรจุภัณฑ์ + ค่าขนส่ง + ค่าโสหุ้ย − มูลค่าที่เก็บกลับได้

ในสูตรนี้ไม่มีงานระหว่างทำ เพราะมันไม่ได้มองเป็นงวด มันคำนวณสินค้าที่ทำเสร็จแล้วหนึ่งชิ้น

เทียบกัน: สามหมวดบัญชีกับสิบหมวดต้นทุน

สิบหมวดไม่ได้ขัดกับสามหมวดบัญชี — มัน ละเอียดกว่า ตารางข้างล่างคือสะพานเชื่อม:

ทำไมสองตัวเลขต่างกัน — และทำไมนั่นคือเรื่องปกติ

ตรงนี้คือจุดที่เถียงกันมากที่สุด: คุณเอาตัวเลขจาก Costdown ไปเทียบกับ «ต้นทุนการผลิต» ในสมุดบัญชี เห็นว่าไม่ตรง แล้วสรุปว่าฝั่งใดฝั่งหนึ่งคำนวณผิด ส่วนใหญ่ ไม่มีฝั่งไหนผิด — ขอบเขตของมันต่างกัน

1. สองบรรทัดท้ายของตารางข้างบน บรรจุภัณฑ์เพื่อขายและค่าขนส่งส่งมอบ หลายกิจการไม่นับเข้าต้นทุนการผลิต แต่มันเป็นต้นทุนจริงของสินค้า Costdown จึงยังนับ
2. งานระหว่างทำ บัญชียกต้นทุนงานค้างไปงวดหน้า ต้นทุนต่อหน่วยไม่มีแนวคิดนั้น
3. การปันส่วนค่าโสหุ้ย บัญชีปันตามเกณฑ์ของทั้งงวด ต้นทุนต่อหน่วยปันตามเกณฑ์ที่คุณเลือกให้สินค้าตัวนั้น
4. ขอบเขตของสินค้า สมุดบัญชีรวมทุกรหัสสินค้าในงวด ต้นทุนต่อหน่วยแยกออกมาทีละรหัส

เมื่อไรใช้สูตรไหน

สามงานท้ายคือเหตุผลที่ Costdown มีอยู่ สูตรบัญชีทำสามงานนั้นไม่ได้ — ไม่ใช่เพราะมันด้อยกว่า แต่เพราะมันถูกออกแบบมาตอบคำถามอื่น

สามจุดที่มักพลาดเมื่อเอาสองสูตรมาปนกัน

1. เอาต้นทุนการผลิตรวมทั้งงวดหารด้วยยอดผลิตทั้งงวด แล้วเรียกว่าต้นทุนต่อชิ้น ถูกเฉพาะกรณีที่ทั้งงวดทำสินค้ารหัสเดียว ซึ่งแทบไม่เกิด
2. เอาอัตราค่าโสหุ้ยของงวดนี้ไปใช้กับสินค้าที่ผลิตในงวดที่ยอดผลิตต่างกันมาก ค่าโสหุ้ยเดินตามเวลา มันจึงต้องหารด้วยยอดผลิตของงวดนั้นเอง
3. เทียบตารางที่นับบรรจุภัณฑ์และค่าขนส่ง กับตารางที่ไม่นับ แล้วสรุปว่าอีกฝ่ายมีประสิทธิภาพกว่า นั่นคือผลต่างของขอบเขต ไม่ใช่ผลต่างของความสามารถ