ล้างไลน์ระหว่างรุ่นกับของหมดอายุ: สองต้นทุนที่ไม่แปรผันตามยอดผลิต

สองยอดนี้ไม่แปรผันตามยอดผลิต และทั้งสองเป็นยอดที่ถูกลืมหรือถูกวางผิดที่มากที่สุดในอุตสาหกรรมนี้ มันยังเป็นสองยอดที่การปรับปรุงมักอยู่นอกโรงงาน — อยู่ที่การจัดคิวและการพยากรณ์

การล้างไลน์ระหว่างรุ่นเป็นต้นทุนตามครั้ง

การล้างไลน์กินคน น้ำ สารเคมี และเวลาที่เครื่องยืน ไม่ว่ารุ่นที่เพิ่งเดินจะใหญ่หรือเล็ก เอาปริมาณเท่านั้นไปหารรุ่น 100 กก. กับรุ่น 2,000 กก. ได้ตัวเลขห่างกันยี่สิบเท่า

จุดที่ต่างจากอุตสาหกรรมอื่น: นี่เป็นข้อบังคับด้าน **ความปลอดภัยอาหาร** ไม่ใช่ข้อจำกัดทางเทคนิค มันย่นไม่ได้ด้วยการปรับปรุงวิธีทำงาน ถ้ากระบวนการกำหนดเวลาและวิธีไว้แล้ว

กรอกที่ไหน: ช่อง **ต้นทุนคงที่ต่อล็อต** สองช่อง — ค่าล้างหนึ่งครั้ง และจำนวนหน่วยสินค้าต่อหนึ่งรุ่น ระบบหารและปัดจำนวนครั้ง **ขึ้น** เพราะไม่มีการล้างครึ่งครั้ง

ขนาดรุ่น: จุดที่ต้นทุนสองยอดดึงกันคนละทาง

รุ่นใหญ่ทำให้ค่าล้างต่อหนึ่งหน่วยลดลง แต่รุ่นใหญ่ก็ทำให้สต็อกเพิ่มขึ้น และสำหรับอาหาร สต็อกมี **วันหมดอายุ**

ขนาดรุ่นที่เหมาะที่สุดของอุตสาหกรรมนี้จึงไม่เหมือนอุตสาหกรรมอื่น: มันถูกจำกัดเพดานด้วยอายุสินค้าและการหมุนเวียนสต็อก ไม่ได้ถูกจำกัดด้วยกำลังเครื่องอย่างเดียว

ค่าตรวจวิเคราะห์ก็เป็นต้นทุนตามครั้ง

หนึ่งตัวอย่างต่อหนึ่งล็อตหรือต่อหนึ่งรอบส่งตรวจ ไม่ว่าล็อตใหญ่หรือเล็ก กรอกด้วยกลไกเดียวกับการล้างไลน์: ค่าใช้จ่ายต่อครั้ง และจำนวนหน่วยสินค้าต่อล็อต

หาตัวเลขจากไหน: ใบแจ้งหนี้ของแล็บ และจำนวนล็อตจริงในเดือนเอาจากบันทึกการผลิต

ของหมดอายุ: แยกออกจากของเสียจากการผลิต

ของหมดอายุคือสินค้าที่ **สมบูรณ์แล้วและผ่านเกณฑ์แล้ว** แต่ขายไม่ทัน มูลค่าของมันคือต้นทุนเต็มของสินค้าหนึ่งหน่วย บวกค่าเก็บในห้องเย็นตลอดเวลาที่มันนอนอยู่ตรงนั้น

รวมมันเข้ากับของเสียจากการผลิตคือทำให้เสียร่องรอยของสาเหตุไปหมด:

ถ้าคุณรวมสองอย่างเข้าด้วยกัน ยอดรวมยังถูกอยู่ แต่ทั้งโรงงานจะไปตามหาข้อผิดพลาดที่ไลน์ — ที่ซึ่งอาจไม่มีข้อผิดพลาดเลย

การปรับปรุงสามแบบที่วัดได้ด้วยตัวเลขเหล่านี้เอง

1. จัดคิวตามกลุ่มสินค้าเพื่อลดจำนวนครั้งของการล้างเข้ม — วัดด้วยจำนวนครั้งล้างในเดือน
2. ย่นเวลาล้างภายในกรอบที่กระบวนการอนุญาต — วัดด้วยสมุดล้างไลน์ และต้องมีการรับรองจากฝ่าย QA
3. ลดของหมดอายุด้วยขนาดรุ่นที่เล็กลง — แต่ต้องกรอกส่วนค่าล้างที่เพิ่มขึ้นด้วย เพราะสองยอดนี้ดึงกันคนละทาง

ข้อแรกมักถูกมองข้ามเพราะมันไม่ได้อยู่ในโรงงานแต่อยู่ที่ฝ่ายวางแผน เงินก็ยังตกลงในบรรทัดเดียวกันของตารางต้นทุนอยู่ดี