คำนวณต้นทุนผลิตภัณฑ์หนัง: เหมืองานตัดเย็บที่ผังตัด ต่างที่หนังไม่สม่ำเสมอ

โครงสร้างต้นทุนของผลิตภัณฑ์หนังใกล้กับ **งานตัดเย็บ**: ผลิตตามไลน์ เงินอยู่ที่วัตถุดิบและที่นาทีของไลน์ ค่าแรงคิดตาม SAM อ่านบทความตัดเย็บก่อน — ทั้งส่วน SAM และส่วนสิบหมวดใช้ได้

บทความนี้พูดถึงจุดที่ต่าง และจุดที่ต่างอยู่ที่ตัววัตถุดิบเอง

หนังไม่ใช่ผืนสี่เหลี่ยมที่สม่ำเสมอ

ผ้าเป็นผืนสี่เหลี่ยม คุณภาพสม่ำเสมอ ผังมาร์กเกอร์จึงให้มาตรฐานที่นิ่ง หนังไม่ใช่: แต่ละผืนมีรูปทรงของตัวเอง มีส่วนหนาส่วนบาง มีรอยแผลเป็น มีรอยแมลง และมีบริเวณที่ใช้ได้เฉพาะกับชิ้นส่วนที่ซ่อนอยู่

ผลคือ **มาตรฐานการใช้หนังไม่ใช่ตัวเลขตายตัว** มันขึ้นกับคุณภาพของล็อตหนังและฝีมือคนวาง รองเท้ารุ่นเดียวกัน หนังคนละล็อตก็ให้มาตรฐานคนละตัว

บริเวณคุณภาพ: หนังผืนเดียวให้ชิ้นส่วนหลายเกรด

ชิ้นส่วนที่โชว์ออกมาต้องใช้บริเวณหนังสวย ชิ้นส่วนที่ซ่อนอยู่ใช้บริเวณที่ด้อยกว่าได้ หนังผืนหนึ่งจึงไม่มีราคาต่อหน่วยเดียว — ส่วนสวยแพงกว่าส่วนที่เหลือ

วิธีกรอกที่ง่ายแต่ยังถูก: กรอก **บรรทัดเดียวสำหรับหนังทั้งหมด** ด้วยราคาเฉลี่ยจริงของล็อต แทนที่จะพยายามแยกราคาตามบริเวณ ตัวเลข «หนังที่เบิกจริงหารชิ้นที่ส่งจริง» สะท้อนอยู่แล้วว่าคุณใช้ประโยชน์ได้แค่ไหน

หนังเทียมกลับใกล้งานตัดเย็บมากกว่า

หนังเทียมและผ้าเคลือบขายเป็นม้วน หน้ากว้างตายตัว คุณภาพสม่ำเสมอ — มันจึงกลับไปใช้วิธีคิดของงานตัดเย็บพอดี: มาตรฐานจากผังมาร์กเกอร์ นิ่งระหว่างล็อต

ถ้าสินค้าของคุณใช้ทั้งสองอย่าง ให้กรอกสองบรรทัดแยกกัน เพราะวิธีหามาตรฐานของมันคนละวิธี

สิบหมวด — ยกมาจากงานตัดเย็บ เปลี่ยนสองจุด

อีกแปดหมวดใช้เหมือนบทความตัดเย็บทุกประการ ส่วน SAM และประสิทธิภาพไลน์ก็เช่นกัน — อุตสาหกรรมหนังใช้เส้นทางคำนวณเดียวกันนั้น