คำนวณต้นทุนผลิตภัณฑ์ยาง: เหมืองานฉีดพลาสติก ยกเว้นจุดชี้ขาดจุดเดียว

โครงสร้างต้นทุนของผลิตภัณฑ์ยางขึ้นรูปเกือบตรงกับ **งานฉีดพลาสติก**: แม่พิมพ์หลายคาวิตี้ รอบเป็นตัวกำหนดชั่วโมงเครื่อง ครีบต้องตัดทิ้ง ให้อ่านบทความงานฉีดก่อน — ทุกอย่างที่นั่นใช้ได้ รวมทั้งวิธีหารชั่วโมงเครื่องด้วยจำนวนคาวิตี้

บทความนี้พูดเฉพาะ **จุดที่ต่าง** และมีจุดต่างอยู่จุดเดียวที่ใหญ่พอจะพลิกข้อสรุปทั้งหมด

ส่วนเกินย้อนกลับมาไม่ได้

พลาสติกเทอร์โมพลาสติกบดแล้วฉีดต่อได้ ครีบและรันเนอร์จึงเป็นยอด **หัก** ในตารางต้นทุน ยางที่วัลคาไนซ์แล้วไม่ได้ — ปฏิกิริยาเกิดไปแล้ว ส่วนเกินย้อนกลับมาเป็นวัตถุดิบไม่ได้

ผลตรงต่อตารางต้นทุน: **ช่องมูลค่าที่เก็บกลับได้มักเป็น 0** และคุณควรกรอกเลข 0 ไม่ใช่ปล่อยว่าง — เพื่อให้คนอ่านรู้ว่านั่นเป็นข้อสรุป ไม่ใช่การตกหล่น

จุดที่ควรปรับปรุงจึงต่างไปด้วย

ฝั่งงานฉีดพลาสติก การลดครีบเป็นการปรับปรุงระดับกลาง เพราะส่วนเกินยังเก็บกลับได้ ฝั่งยางนั้นทุกกรัมของครีบคือ **สูญไปเลย** — การลดครีบเท่ากันจึงให้เงินมากกว่า

สามจุดที่ควรส่อง เรียงตามความคุ้มค่า:

1. ลดครีบ — ด้วยแม่พิมพ์ที่แนบสนิทกว่าหรือปริมาณยางที่ป้อนแม่นกว่า
2. ลดของเสีย — ยางที่เสียก็กู้กลับไม่ได้ มันจึงแพงพอ ๆ กับครีบ
3. ย่นเวลาวัลคาไนซ์ภายในกรอบที่สูตรอนุญาต — มันกินเวลาส่วนใหญ่ของรอบ

สิบหมวด — ยกมาจากงานฉีด เปลี่ยนสามจุด

อ่านส่วนสิบหมวดในบทความงานฉีดพลาสติก สามจุดที่ต้องเปลี่ยนเมื่อเอามาใช้กับยาง:

อีกเจ็ดหมวด — ค่าแรง เครื่องมือ ของเสีย งานแก้ไข งานจ้างนอก บรรจุภัณฑ์ ค่าขนส่ง ค่าโสหุ้ย — ใช้เหมือนบทความงานฉีดทุกประการ ไม่ต้องอ่านซ้ำที่นี่