คำนวณต้นทุนชิ้นส่วนอากาศยาน: เหมืองาน CNC บวกต้นทุนเอกสาร

ลำดับกระบวนการเหมือน **งานกลึงกัด CNC**: วัตถุดิบ ตั้งเครื่อง เดินมีด ตรวจวัด อ่านบทความ CNC ก่อน วิธีคิดชั่วโมงเครื่องและอายุมีดใช้ได้เต็ม ๆ

มีสองจุดที่ต่าง และทั้งสองทำให้ต้นทุนสูงกว่าชิ้นงานรูปทรงเดียวกันในอุตสาหกรรมอื่นมาก

อัตราส่วนที่ถูกกลึงทิ้งคือตัวเลขชี้ขาด

ชิ้นส่วนอากาศยานมักกลึงจากก้อนตัน น้ำหนักวัตถุดิบส่วนใหญ่จึงถูกกลึงกลายเป็นเศษ ในอุตสาหกรรมอื่นเรื่องนี้ไม่เป็นไรเพราะวัตถุดิบถูก ที่นี่วัตถุดิบแพงมาก **เงินที่อยู่ในเศษกลึงจึงอาจใหญ่กว่าค่าแรงกลึงทั้งหมด**

วิธีวัด: น้ำหนักวัตถุดิบที่เบิกจริงหารน้ำหนักชิ้นงานสำเร็จ กรอกตามน้ำหนัก **วัตถุดิบ** ไม่ใช่ตามน้ำหนักชิ้นงาน — นี่คือจุดที่พลาดบ่อยที่สุด และมันทำให้ต้นทุนต่ำกว่าจริงมาก

เอกสารและการรับรองเป็นต้นทุนจริง

ชิ้นส่วนใช้ได้ก็ต่อเมื่อมีเอกสารกำกับ ส่วนเอกสารนั้นกินเงินจริง และมันไม่อยู่ในบรรทัดไหนเลยถ้าคุณไม่ตั้งใจกรอก:

• ค่าแรงจัดทำและเก็บเอกสารตามล็อต — กรอกลงค่าแรง เขียนกำกับสาเหตุ
• การตรวจสอบแบบไม่ทำลายตามข้อกำหนด — กรอกลงงานจ้างนอกถ้าจ้าง กรอกลงชั่วโมงเครื่องถ้าทำเอง
• ค่ารักษาการรับรองและการตรวจประเมินตามรอบ — กรอกลงค่าโสหุ้ยโรงงาน
• ชิ้นงานที่ถูกคัดออกเพราะขาดการสอบกลับ ไม่ใช่เพราะขนาดผิด — ก็ยังเป็นของเสีย และให้เขียนกำกับสาเหตุ

ข้อสุดท้ายน่าสังเกต: มันเป็นของเสียประเภทที่การปรับปรุงเรื่องการกลึงกัดทั้งหมดแตะไม่ถึง การแยกสาเหตุไว้จึงเป็นเงื่อนไขที่จะรู้ว่าคุณกำลังรักษาถูกโรค

สิบหมวด — ยกมาจากงาน CNC เปลี่ยนสามจุด

อีกเจ็ดหมวดใช้เหมือนบทความงาน CNC รวมทั้งวิธีคิดต้นทุนเครื่องมือตัด — ซึ่งเป็นหมวดที่หนักในอุตสาหกรรมนี้ เพราะวัสดุกลึงยากทำให้มีดสึกเร็วกว่า