เนสติ้งกับเศษเหล็กที่ขายได้: สองด้านของตัวเลขเดียวกัน

แผ่นเหล็กมักเป็นยอดใหญ่ที่สุดในต้นทุนชิ้นงานโลหะแผ่น และมันมีลักษณะที่อุตสาหกรรมอื่นแทบไม่มี: **ส่วนที่ทิ้งไปยังขายได้ตามน้ำหนัก ด้วยราคาตลาดที่มีอยู่จริง**

ตัวเลขสองตัว — เงินค่าแผ่นที่ซื้อเข้ามา กับเงินค่าเศษที่ขายออกไป — จึงเป็นสองด้านของการตัดสินใจเดียวกัน คือผังเนสติ้ง

ต้นทุนแผ่นเหล็กไม่ได้แปรผันตามน้ำหนักชิ้นงาน

คุณซื้อเหล็กเป็นแผ่นหรือเป็นม้วน ชิ้นงานกินพื้นที่ส่วนหนึ่งของแผ่น และส่วนที่อยู่ระหว่างชิ้นงานใช้ทำชิ้นอื่นไม่ได้

ชิ้นงานสองชิ้นที่น้ำหนักสำเร็จเท่ากันจึงยังต่างกันได้มากในเรื่องเงินค่าแผ่น เพียงเพราะชิ้นหนึ่งวางชิดกว่าอีกชิ้น ชิ้นงานทรงกลมหรือรูปทรงไม่เป็นระเบียบกินแผ่นมากกว่าทรงสี่เหลี่ยมที่น้ำหนักเท่ากันเสมอ

เศษ: ยอดเดียวที่ติดเครื่องหมายลบ

โครงเหลือ แกนรูที่เจาะออก หัวแผ่น ชิ้นเสีย — ทั้งหมดเป็นเหล็กที่จ่ายเงินไปแล้วและขายคืนได้ตามน้ำหนัก กรอกลงช่อง **มูลค่าที่เก็บกลับได้** ระบบจะหักออกจากต้นทุนวัตถุดิบให้

สองช่อง: น้ำหนักเศษต่อหนึ่งชิ้น และราคาขายเศษต่อหน่วย น้ำหนักเอาจากส่วนต่างระหว่างแผ่นที่เบิกกับน้ำหนักชิ้นสำเร็จที่ส่งมอบ ราคาเอาจากใบชั่งขายเศษครั้งล่าสุด

กลไกเดียวกับเม็ดพลาสติกบดของงานฉีดพลาสติก แต่ต่างกันจุดหนึ่ง: พลาสติก **ใช้ซ้ำได้** มูลค่าจึงคิดจากราคาเม็ดใหม่หักค่าบด ส่วนเหล็ก **ขายออก** จึงเอาราคาขายจริง

การคัดแยกทำให้ราคาขายเศษสูงขึ้น

เหล็กชุบ เหล็กดำ และสเตนเลส มีราคาเศษต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ปนกันตอนขายมักถูกคิดตามประเภทที่ราคาต่ำที่สุด

นี่เป็นการปรับปรุงที่ไม่ต้องซื้ออะไร: เพิ่มถังคัดแยกที่หน้างาน แล้ววัดด้วยราคาเฉลี่ยต่อหน่วยบนใบชั่ง ก่อนและหลัง

สามวิธีลดจำนวนแผ่นโดยไม่ต้องแก้แบบ

1. รวมหลายออร์เดอร์ที่ความหนาและชนิดเหล็กเดียวกันไว้ในผังเดียว — ส่วนเหลือของออร์เดอร์หนึ่งไปเติมให้อีกออร์เดอร์
2. วางชิ้นเล็กลงในช่องว่างระหว่างชิ้นใหญ่
3. เก็บและคัดแยกเศษแผ่นที่ยังใช้ได้ โดยมีที่วางและมีคนดูแล

ทั้งสามวิธีวัดได้ด้วยตัวเลขเดียวกัน: จำนวนแผ่นที่เบิกจริงหารด้วยจำนวนชิ้นที่ส่งมอบจริง ก่อนและหลัง