คำนวณต้นทุนโครงสร้างเชื่อม: วัดเป็นเมตรแนวเชื่อม ไม่ใช่เป็นจำนวนชิ้น
แตกต้นทุนโครงสร้างเหล็กเชื่อมให้ครบสิบหมวด จุดที่ต่างจากทุกอุตสาหกรรม: ปริมาณงานวัดด้วยความยาวแนวเชื่อม และวัสดุเชื่อมแปรผันตามความยาวนั้น
อุตสาหกรรมก่อนหน้าทั้งหมดมี «รอบเวลาต่อสินค้าหนึ่งชิ้น»: หนึ่งช็อตฉีด หนึ่งรอบเดินมีด หนึ่งตัวต่อหนึ่งไลน์ งานเชื่อมโครงสร้างไม่มี — โครงสร้างสองชิ้นที่หนักเท่ากันอาจกินแรงต่างกันมาก ถ้าชิ้นหนึ่งมีแนวเชื่อมมากกว่า
หน่วยวัดของอุตสาหกรรมนี้จึงเป็น **ความยาวแนวเชื่อม** และแทบทุกหมวดต้นทุนก็เกาะไปกับมัน
หาความยาวแนวเชื่อมจากไหน
สามแหล่ง เรียงตามความน่าเชื่อถือจากมากไปน้อย:
- ตารางรายการแนวเชื่อมในแบบสำหรับสร้าง — แม่นที่สุด ถ้ามีแบบก็ใช้อันนี้เสมอ
- วัดซ้ำบนโครงสร้างที่ทำเสร็จแล้ว — ใช้เมื่อแบบไม่ได้ระบุรายการแนวเชื่อม
- ประมาณจากจำนวนแนว × ความยาวเฉลี่ยต่อแนว — ใช้เมื่อไม่มีทางอื่นแล้ว และต้องเขียนกำกับว่าเป็นการประมาณ
สิบหมวดตามลำดับการสร้าง
1. วัตถุดิบ — เหล็กโครงสร้าง
เหล็กแผ่น เหล็กรูปพรรณ เหล็กท่อ เอาตาม **น้ำหนักเหล็กที่เบิกจริงสำหรับงานนี้** ไม่ใช่น้ำหนักของโครงสร้างที่เสร็จแล้ว — ส่วนที่ตัดทิ้งตอนแบ่งเหล็กไม่ได้หายไปจากใบแจ้งหนี้
ถ้าคุณมีข้อมูลแยกได้ ให้กรอกสองบรรทัด: น้ำหนักที่เข้าไปในโครงสร้างกับน้ำหนักที่ตัดทิ้ง แยกไม่ได้ก็กรอกรวมและเขียนกำกับว่ารวม
2. วัตถุดิบ — วัสดุเชื่อม
นี่เป็นยอดเฉพาะของอุตสาหกรรมนี้ และมัน **ไม่ได้แปรผันตามน้ำหนักเหล็ก** แต่แปรผันตามความยาวและหน้าตัดของแนวเชื่อม:
| วัสดุ | คิดตาม | มักกรอกขาดเพราะ |
|---|---|---|
| ลวดเชื่อมหรือลวดม้วน | ปริมาณที่ใช้ไปตลอดแนวเชื่อมทั้งหมด | มักซื้อเป็นม้วนหรือเป็นหีบ แปลงกลับเป็นต่อชิ้นยาก |
| แก๊สปกคลุม | ปริมาณที่ใช้ในช่วงที่อาร์กติด | ซื้อเป็นถัง และถังหนึ่งใช้ร่วมหลายออร์เดอร์ |
| ทิป นอซเซิล อิเล็กโทรด | จำนวนครั้งเปลี่ยนหารจำนวนชิ้นระหว่างสองครั้งเปลี่ยน | ราคาต่อชิ้นถูกจนถูกมองว่าเป็นของจุกจิก |
สิ่งที่ระบบไม่รู้แทนคุณคือ **ปริมาณที่ใช้จริง** — มันขึ้นกับอัตราการไหลที่คุณตั้ง ชนิดของแนว และวิธีทำงานของโรงงาน นั่นคือตัวเลขที่คุณต้องวัดเอง และเขียนวิธีวัดไว้ในส่วนการตรวจสอบ
วิธีแปลงอย่างง่ายที่พอใช้ได้: เอาปริมาณที่ใช้ทั้งงวดหารความยาวแนวเชื่อมรวมทั้งงวด ได้อัตราการใช้ต่อหนึ่งเมตร แล้วคูณด้วยความยาวของงานชิ้นนี้ มันไม่ได้แม่นเป๊ะสำหรับแนวแต่ละชนิด แต่มันเป็นตัวเลขที่ **วัดได้** และตัวเลขที่วัดได้ย่อมดีกว่าตัวเลขที่เดา
3. เครื่องจักร
เครื่องเชื่อมอาร์ก MIG TIG เชื่อมจุด เชื่อมเลเซอร์ หุ่นยนต์เชื่อม — แต่ละชนิดมีอัตราต่อชั่วโมงคนละอัตรา และช่องว่างระหว่างกันกว้าง
จุดเฉพาะของอุตสาหกรรมนี้: **ชั่วโมงเครื่องเชื่อมไม่เท่ากับเวลาที่ช่างยืนอยู่ตรงนั้น** เวลาที่อาร์กติดจริงมักเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเวลาในกะ — ที่เหลือคือการตั้งงาน เคาะสแลก พลิกกลับด้าน ตรวจ ถ้าคุณเอาเวลาทั้งกะมาเป็นชั่วโมงเครื่อง อัตราต่อชั่วโมงก็ถูกเจือจางและเทียบกับใครไม่ได้
กรอกชั่วโมงเครื่องตาม **เวลาที่อาร์กติด** ถ้าวัดได้ แล้วกรอกส่วนที่เหลือลงค่าแรง วัดไม่ได้ก็กรอกรวมและเขียนกำกับ
4. ค่าแรง
อุตสาหกรรมนี้มีสี่ก้อนงาน และมันแทนกันไม่ได้:
- แบ่งเหล็ก ตัด และเตรียมบ่า — ก่อนเชื่อม
- ตั้งงานและเชื่อมยึด — ตัดสินความแม่นของขนาด และมักกินเวลามากกว่าการเชื่อมจริง
- เชื่อมหลัก — ส่วนเดียวที่แปรผันตรงกับความยาวแนวเชื่อม
- ทำความสะอาดหลังเชื่อม — เคาะสแลก เจียร ขัดตีนแนว
5. เครื่องมือ
ใบตัด ใบเจียร แปรงลวด ดอกสว่าน หารด้วยจำนวนชิ้นที่ทำได้ระหว่างสองครั้งเปลี่ยน เหมือนวิธีคิดอายุมีดในบทความงาน CNC
จิ๊กเชื่อมเฉพาะของโครงสร้างหนึ่งแบบเป็นต้นทุน **ครั้งเดียว** — ดูบทความต้นทุนครั้งเดียวในหมวดงานสร้างเครื่องจักร วิธีคิดเหมือนกันทุกประการ
6. ของเสีย
โครงสร้างเชื่อมที่เสียแล้วทิ้งเลยมีน้อย — ส่วนใหญ่ตัดออกแล้วเชื่อมใหม่ ความผิดพลาดของอุตสาหกรรมนี้จึงตกไปอยู่ที่หมวดงานแก้ไขมากกว่าหมวดของเสีย ถ้าช่องของเสียของคุณเป็นศูนย์จริง ให้กรอกเลข 0 อย่าปล่อยว่าง
7. งานแก้ไข
นี่เป็นหมวดที่หนักที่สุดของอุตสาหกรรมนี้ และมีสาเหตุแยกกันสองอย่าง:
- ข้อบกพร่องของแนวเชื่อม — ต้องเซาะแนวออก ทำความสะอาด เชื่อมใหม่ กินทั้งวัสดุและค่าแรง แล้วยังต้องตรวจซ้ำ
- ขนาดคลาดเคลื่อนเพราะการบิดตัวจากความร้อน — ต้องดัดแก้ หรือตัดออกแล้วเชื่อมกลับให้ตรงตำแหน่ง ดูบทความที่สอง
สองสาเหตุนี้นำไปสู่ทิศทางการปรับปรุงที่ต่างกันสิ้นเชิง การกรอกรวมบรรทัดเดียวจึงทำให้เสียร่องรอย
8. งานจ้างนอก
พ่นทราย ชุบสังกะสีแบบจุ่มร้อน พ่นสี และ **การตรวจสอบแบบไม่ทำลาย** ถ้าคุณจ้างข้างนอก กรอกตามราคาที่เขาเสนอสำหรับล็อต หารจำนวนชิ้น บวกค่าขนไปและกลับด้วย — โครงสร้างเหล็กหนัก ค่าขนจึงไม่น้อย
9. บรรจุภัณฑ์และค่าขนส่ง
โครงสร้างเหล็กหนักและกินที่ รถจึง **หมดน้ำหนักก่อนหมดที่** เหมือนอุตสาหกรรมวัสดุก่อสร้าง ไม่เหมือนเฟอร์นิเจอร์ กรอกค่ารถหนึ่งเที่ยวและจำนวนชิ้นต่อเที่ยว พร้อมระบุระยะทาง
10. ค่าโสหุ้ยโรงงาน
ค่าไฟเป็นยอดที่ใหญ่ผิดปกติในอุตสาหกรรมนี้ ถ้าค่าไฟถูกนับเข้าไปในอัตราต่อชั่วโมงของเครื่องเชื่อมแล้ว **อย่ากรอกซ้ำ** ที่ค่าโสหุ้ย — นั่นเป็นวิธีนับซ้ำที่พบบ่อยที่สุดในอุตสาหกรรมนี้
สามจุดที่มักพลาด
- เอาเวลาทั้งกะมาเป็นชั่วโมงเครื่องเชื่อม ทำให้อัตราต่อชั่วโมงถูกเจือจางและหมดความสามารถในการเทียบ
- ปล่อยช่องวัสดุเชื่อมและแก๊สว่างเพราะ «ซื้อเป็นหีบ แบ่งยาก» — แล้วระบบเข้าใจว่าเป็นศูนย์
- กรอกค่าไฟสองครั้ง: ครั้งหนึ่งในอัตราต่อชั่วโมงของเครื่อง อีกครั้งในค่าโสหุ้ย
คู่มือที่เกี่ยวข้อง
- การบิดตัวจากความร้อน: ต้นทุนที่ไม่มีบรรทัดของตัวเองในตาราง
ความร้อนจากการเชื่อมทำให้โครงสร้างบิดงอ และเงินค่าดัดแก้กระจายอยู่ในหลายหมวดจนไม่มีใครเห็น วิธีรวบให้วัดได้ และทำไมการตั้งจิ๊กถูกกว่าการดัดแก้
- คำนวณต้นทุนชิ้นงานโลหะแผ่น: ครบสิบหมวดตามลำดับการผลิต
แตกต้นทุนชิ้นงานตัดเลเซอร์ ปั๊ม หรือพับ ตามลำดับที่มันผ่านโรงงานจริง: แผ่นเหล็กกับผังเนสติ้ง เศษเหล็กที่ขายได้ จำนวนครั้งปั๊ม จำนวนเส้นพับ งานชุบพ่นสี และค่าขนส่ง
- เงินที่ประหยัดได้เป็นเงินจริงหรือไม่: คอขวดกับสามทางที่ตัวเลขจะกลายเป็นเงิน
ทำไมการปรับปรุงที่ทำให้เครื่องเร็วขึ้นมักไม่ได้เงินสักบาท ตัวเลขบนตารางจะกลายเป็นเงินจริงเมื่อใด และการกรอกช่องคอขวดเพื่อให้ระบบเตือนแทนคุณ