ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก

ปันส่วนค่าโสหุ้ยโรงงานเข้าต้นทุนสินค้าโดยไม่นับซ้ำ

วิธีนำค่าโสหุ้ยโรงงาน — ค่าเสื่อมอาคาร ค่าไฟแสงสว่าง เงินเดือนหัวหน้างาน งานซ่อมบำรุงส่วนกลาง — เข้าสู่ต้นทุนต่อชิ้น และจุดเดียวที่เงินก้อนนี้ถูกนับสองครั้ง

อัปเดตเมื่อ

ค่าเสื่อมอาคาร แสงสว่างในโรงงาน ลมอัดส่วนกลาง หัวหน้างานและช่างเทคนิค คลังวัสดุ งานซ่อมบำรุงส่วนกลาง — เงินที่จ่ายจริง แต่ไม่ได้แขวนอยู่กับเครื่องจักรเครื่องใดเครื่องหนึ่ง บทความนี้บอกว่ามันเข้าสู่ต้นทุนต่อชิ้นอย่างไร และจุดเดียวที่มันถูกนับสองครั้ง

บอกขอบเขตก่อน เพราะหมวดนี้ถูกอ่านผิดบ่อยที่สุด: ตัวเลขตรงนี้เป็นต้นทุนตามแบบจำลอง ไม่ใช่การปิดบัญชี ฝ่ายบัญชีปันส่วนตามมาตรฐานของเขา ตารางนี้ปันส่วนเพื่อ «เปรียบเทียบ» สองทางเลือก คนละวัตถุประสงค์ และไม่จำเป็นต้องตรงกันถึงหลักบาท

ต้นทุนเต็มหรือต้นทุนทางตรง — เลือกอย่างหนึ่งแล้วบอกออกมา

ปล่อยหมวดนี้ว่างไว้ ผลลัพธ์ «ยังถูกอยู่» เพียงแต่มันตอบคำถามคนละข้อ สิ่งที่คุณมีคือต้นทุนทางตรง ไม่ใช่ต้นทุนเต็ม

ใช้ได้ทั้งสองแบบ ปัญหาเริ่มตอนที่สองคนเอาตัวเลขคนละชนิดมาเทียบกันโดยไม่บอก — ตอนนั้นทั้งคู่ถูก และการคุยก็ไม่ไปไหน

หลัก: ตารางก่อนกับตารางหลังต้องเป็นชนิดเดียวกัน กรอกค่าโสหุ้ยฝั่งก่อนแล้วปล่อยว่างฝั่งหลัง ผลต่างนั้นไม่ใช่การประหยัด — มันคือส่วนที่คุณลืมกรอก

ค่าใช้จ่ายทางอ้อมของโรงงาน (OVERHEAD)

ต้นทุนของโรงงานที่ไม่ผูกกับเครื่องจักรเครื่องใดเครื่องหนึ่ง: ค่าเสื่อมอาคาร แสงสว่าง อากาศอัดของโรงงาน เงินเดือนหัวหน้างานและวิศวกรรม คลังสินค้า การบำรุงรักษาทั่วไป การทำความสะอาดอุตสาหกรรม

ค่าใช้จ่ายทางอ้อมรวม = ผลรวมของจำนวนเงินที่จัดสรรต่อเดือน ไม่คูณด้วยปริมาณ: นี่เป็นตัวเลขของทั้งเดือนอยู่แล้ว

สังเกตรูปแบบ: ช่องนี้รับจำนวนเงินของ «ทั้งเดือน» และไม่คูณด้วยจำนวนผลิต นี่เป็นความต่างเชิงโครงสร้างเพียงข้อเดียวจากอีกเก้าหมวด และเป็นจุดที่พิมพ์ผิดกันบ่อย

ตัวอย่าง: บัญชีปันส่วนให้รหัสสินค้านี้เดือนละ 9,000,000 และเดือนนั้นผลิต 2,000 ชิ้น -> ระบบเฉลี่ยลงเหลือ 4,500 ต่อชิ้น คุณกรอก 9,000,000 ไม่ใช่ 4,500

จุดเดียวที่เงินก้อนนี้ถูกนับสองครั้ง

หมวดเครื่องจักรมีช่องชื่อ «ค่าโสหุ้ยโรงงานต่อชั่วโมงเครื่อง» นั่นก็คือค่าโสหุ้ยเหมือนกัน ต่างกันแค่ฐานการปันส่วน: ฝั่งนั้นปันตาม «ชั่วโมงที่เครื่องเดิน»

กรอกเงินก้อนเดียวกันทั้งสองที่คือนับซ้ำ และไม่มีคำเตือนใดจับได้: ตัวเลขก็ยังออกมา ดูสมเหตุสมผล เพียงแต่สูงเกินไป

กรณีกรอกที่ไหน
เงินที่ปันตามชั่วโมงเครื่อง (ลมอัด ซ่อมบำรุงเครื่อง)ช่อง «ค่าโสหุ้ยโรงงานต่อชั่วโมงเครื่อง» ในหมวดเครื่องจักร
เงินที่ไม่ผูกกับเครื่องใดเลย (ค่าเสื่อมอาคาร เงินเดือนหัวหน้างาน)หมวดค่าโสหุ้ยโรงงาน
สถานีงานมือ ไม่มีเครื่องเดินเลยต้องเป็นค่าโสหุ้ยโรงงานเท่านั้น — ช่องต่อชั่วโมงเครื่องเอื้อมไม่ถึง
แถวที่สามคือเหตุผลที่หมวดนี้มีอยู่: ถ้ามีแต่ช่องต่อชั่วโมงเครื่อง สถานีงานมือจะไม่แบกค่าโสหุ้ยเลยสักบาท จึงดูถูกกว่าสถานีที่มีเครื่องเสมอ — ทั้งที่มันกินพื้นที่เท่ากัน ใช้ไฟเหมือนกัน และมีหัวหน้างานดูแลเหมือนกัน

ไม่ใส่ตรงนี้

  • ฝ่ายขาย ฝ่ายการตลาด และเงินเดือนสำนักงานบริษัท — อยู่นอกโรงงาน ไม่ใช่ต้นทุนการผลิต
  • ค่าเสื่อมของเครื่องที่ทำชิ้นนี้อยู่ — นั่นคือหมวดเครื่องจักร
  • ส่วนที่กรอกไปแล้วในช่อง «ค่าโสหุ้ยโรงงานต่อชั่วโมงเครื่อง» — ดูข้างบน
  • ค่าโสหุ้ยของทั้งโรงงานยัดลงรหัสสินค้าเดียว — กรอกเฉพาะส่วนที่ปันมาให้ชิ้นนี้

เมื่อไรจึงคุ้มที่จะกรอกหมวดนี้

เมื่อคุณต้องการตัวเลขไปต่อรองราคาขาย หรือไปตอบคำถามว่า «ทำตัวนี้แล้วได้กำไรไหม» ต้นทุนทางตรงตอบคำถามนั้นไม่ได้

ในทางกลับกัน ถ้าคุณแค่เทียบสองทางของกระบวนการเดียวกัน ส่วนใหญ่ปล่อยว่างได้ทั้งสองฝั่ง เพราะส่วนร่วมเท่ากันทั้งก่อนและหลัง จึงหักล้างกันไปเองในการลบ ตอนนั้นไม่กรอกก็ไม่ผิด แถมประหยัดการเดินไปถามบัญชีอีกรอบ

ลองด้วยตัวเลขของคุณ: เปิดเครื่องคำนวณต้นทุน แล้วเลือกหมวด «ค่าโสหุ้ยโรงงาน»

คู่มือที่เกี่ยวข้อง

คู่มืออื่นในอุตสาหกรรมนี้

ปันส่วนค่าโสหุ้ยโรงงานเข้าต้นทุนสินค้าโดยไม่นับซ้ำ | costdown.org