คำนวณต้นทุนการเลี้ยงสัตว์: อัตราแลกเนื้อสำคัญกว่าราคาอาหาร

อาหารสัตว์ไม่ใช่ของขายได้เอง สัตว์**แปลงเป็นน้ำหนัก** ประสิทธิภาพการแปลงนี้กำหนดต้นทุนส่วนใหญ่ ทำหน้าที่เหมือนอัตราผลได้ในโรงงาน

หน่วยคือน้ำหนักเพิ่ม 1 กิโลกรัม หรือสัตว์ที่ขาย 1 ตัว ถ้าน้ำหนักตอนลงเลี้ยงไม่เท่ากันสองหน่วยจะให้ภาพต่างกัน ระบุให้ชัด

ลำดับการเลี้ยง

1. เตรียมโรงเรือนและลงลูกสัตว์
2. ให้อาหารและน้ำตามช่วงอายุ
3. ป้องกันโรคและสัตวแพทย์
4. ชั่งน้ำหนัก
5. จับขาย (ชั่ง คัดเกรด)
6. ขนส่ง

สองลักษณะเฉพาะ

1. อัตราแลกเนื้อ

ปริมาณอาหารที่ให้ในช่วงเวลา ÷ น้ำหนักที่เพิ่มจริงของฝูงในช่วงเดียวกัน คำนวณได้จากบันทึกเบิกอาหารและบันทึกชั่งน้ำหนักที่มีอยู่แล้ว

2. สัตว์ตายและคัดทิ้ง — เอาคืนไม่ได้

ของเสียในโรงงานยังขายเศษได้บ้าง แต่สัตว์ที่ตายเสียค่าอาหารและยาที่ลงไปเกือบทั้งหมด ช่วงอนุบาลกับช่วงขุนต่างกันมาก ให้บันทึกแยกตามช่วง

หมวดอื่น

เครื่องจักร (อุปกรณ์โรงเรือน ระบบให้อาหารอัตโนมัติ — ส่วนใหญ่เป็นของฟาร์ม) ค่าแรง (ตามจำนวนตัวที่ดูแลหรือตามกะ) วัสดุสิ้นเปลือง (เข็มฉีดยา เวชภัณฑ์) จ้างภายนอก (สัตวแพทย์ โรงเชือด) งานแก้ไข (แทบไม่มี) บรรจุภัณฑ์ (เฉพาะเมื่อแปรรูปเอง) ขนส่ง (รถขนสัตว์มีชีวิต) ค่าใช้จ่ายทั่วไป (ค่าเสื่อมโรงเรือน **การจัดการมูลสัตว์และน้ำเสีย** — มักสูงกว่าโรงงานขนาดเดียวกัน)

หลักฐานที่มีอยู่แล้ว

• บันทึกเบิกอาหาร (รายวัน รายโรงเรือน)
• บันทึกชั่งน้ำหนัก
• บันทึกวัคซีนและยา
• บันทึกสัตว์ตายและคัดทิ้ง